Το ερώτημα που αφορά την ελληνική πολιτική σε σχέση με το μνημόνιο, δεν είναι τόσο εάν υπάρχει κάποιο σχέδιο αντιμετώπισης μιας ενδεχόμενης ρήξης με τους δανειστές,το λεγόμενο plan B, αλλά εάν εν γένει υπάρχει plan Α. Ο όρος plan Α, θα μπορούσε, σε πρώτη προσέγγιση, να σημαίνει κάποιο στρατηγικό σχεδιασμό από την πλευρά της κυβέρνησης άμα τη εκλογή της για την αντιμετώπιση της δεδομένης κατάστασης. Ο άμοιρος λαός μας, και εγώ μαζί, αρχικά νομίζαμε ότι η κυβέρνηση ακολουθεί κάποια τακτική, και μάλιστα αποτελεσματική. Σύντομα διαφάνηκε ότι, όπως όπωςκαι στο παρελθόν, έτσι και η τωρινή η κυβέρνηση δεν ακολουθούσε κάποιο σχέδιο, αλλά απλώς έδινε την εντύπωση ότι ακολουθεί κάποιο.

Οι  καθημερινές πλέον ακυρώσεις του αρχικού ενθουσιασμού επιβεβαιώνουν όλο και περισσότερο ότι άμυαλα πολιτευόμασταν και άμυαλα πολιτευόμαστε. Άρα, το πόβλημά μας είναι βαθύτερο και ουσιαστικότερο, είναι δε οντολογικό. Έχει να κάνει με την αντίληψή μας περί της έννοιας της ελευθερίας ... 

 Ωστόσο, το ερώτημα, όπως και το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Η έλλειψη ενός plan Α δεν είναι συμπτωματική. Είναι απόρροια της θεμελιώδους καταστασής μας, η οποία διακρίνεται από το ότι τόσο ως συλλογικότητα όσο και ως άτομα (η συλλογικότητα ανακλάται στα άτομα και αυτά στην συλλογικότητα), δεν είμαστε σε θέση να διαμορφώσουμε βούληση. Συμβαίνει δε αυτό σε εκείνους τους λαούς οι οποίοι δεν παίζουν κανέναν ιστορικό ρόλο. Ο ελληνικός λαός (όταν ο λόγος είναι περί συλλογικοτήτων μιλάμε στατιστικά και σχετικά) δεν έχει έννοια περί βουλήσεως και ελευθερίας. Το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα λαών (και ανθρώπων) εν παρακμή είναι το ότι αρνούνται την ελευθερία τους, όπως και την συνεπαγόμενη ευθύνη τους. Περαιτέρω, και σε ένα υψηλότερο επίπεδο η έλλειψη ανάληψης ελευθερίας ουσιαστικά δηλώνει αμετανοησία. Δεν επιθυμούμε, ως συλλογικότητα, να ομολογήσουμε την ενοχή μας. Αν όντως την ομολογούσαμε, θα προχωρούσαμε στο να πράξουμε χωρίς φόβο και πάθος.

Η έλλειψη τόσο plan Α όσο και plan Β δηλώνει ότι δεν έχουμε προσανατολισμό στον βίο και την ιστορία. Περιμένουμε κάτι να γίνει...Ή περιμένουμε κάποιοι να χειριστούν επιδέξια το πρόβλημα. Ή κάποιοι άλλοι να δείξουν ανοχή στα προβλήματά μας. Δεν μπορούμε να διανοηθούμε την μεγάλη ιδέα της ελευθερίας. Οι πρόγονοί μας το μπορούσαν και, ως εκ τούτου, πάντοτε πρωταγωνιστούσαν στο προσκήνιο της ιστορίας. Ελευθερία σημαίνει ότι επιλέγω, προαιρούμαι, πώς θέλω να υπάρχω. Δεν αφήνομαι να καθορίζομαι από τις συνθήκες. Αυτές μπορεί μεν να είναι ανυπέρβλητες, ωστόσο δεν συμμορφώνω τον νου μου σε αυτές, αλλά αποφασίζω ποιο είναι το νόημα του βίου μου.

Περαιτέρω, η έννοια της ελευθερίας είναι το ουσιωδέστερο περιεχόμενο της ορθοδοξίας. Το λεγόμενο "αυτεξούσιο" και ο προβληματισμός περί αυτεξουσιότητας, διά της οποίας διαμορφώνεται η αγαπητική σχέση με τον Θεό, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της ασκητικής. Παρότι, λοιπόν, σε όλο το πλάτος και μήκος της ελληνικής παράδοσης η ελευθερία συνιστά το ουσιώδες περιεχόμενο του βίου, στην σύγχρονη συλλογικότητά μας νόημα του βίου είναι η ανελευθερία, δηλαδή,  το λεγόμενο "βόλεμα", ο καταναλωτισμός, οι φθηνές ανθρώπινες σχέσεις κ.τ.τ.

Κλείνω σημειώνοντας ότι τις συχνά προβαλλόμενες αντιρρήσεις ή δικαιολογίες περί της δυσχέρειάς μας, όπως ότι είμαστε μικρή χώρα, μας καταπιέζουν οι ξένοι, μάς παρέσυραν οι πολιτικοί μας κ.τ.τ θα τις εκλάβω ως επιβεβαίωση όσων ανέφερα.

Add comment
  • No comments found
Mοιραστείτε αυτό το άρθρο

SFbBox by psdtohtmlcenter.com