«Δικαίων ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ, καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν βάσανος. Ἔδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι, καὶ ἐλογίσθη κάκωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν, καὶ ἡ ἀφ᾿ ἡμῶν πορεία σύντριμμα, οἱ δὲ εἰσὶν ἐν εἰρήνῃ. Καὶ γὰρ ἐν ὄψει ἀνθρώπων ἐὰν κολασθῶσιν, ἡ ἐλπὶς αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης. Καὶ ὀλίγα παιδευθέντες, μεγάλα εὐεργετηθήσονται. Ὅτι ὁ Θεὸς ἐπείρασεν αὐτούς, καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἀξίους ἑαυτοῦ. Ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτούς, καὶ ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς. Καὶ ἐν καιρῷ ἐπισκοπῇς αὐτῶν ἀναλάμψουσι, καὶ ὡς σπινθῆρες ἐν καλάμῃ διαδραμοῦνται. Κρινοῦσιν ἔθνη, καὶ κρατήσουσι λαῶν, καὶ βασιλεύσει αὐτῶν Κύριος εἰς τοὺς αἰῶνας, οἱ πεποιθότες ἐπ' αὐτῷ, συνήσουσιν ἀλήθειαν, καὶ οἱ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ προσμενοῦσιν αὐτῷ· ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ».

 Το παραπάνω απόσπασμα ανέφερε ο φίλτατός μου Βαγγέλης, μαζί με την φωτογραφία, αντί σχολίου για τον θάνατο της μικρής Άννυς. Το νόημα αυτού του κειμένου πρέπει, νομίζω, να χαραχθεί εντός μας ως οδός άγουσα στον ορθόδοξο πνευματικό κόσμο. Θα αφεθώ, ως εκ τούτου, να εκφράσω κάποιες ιδέες, συγκρατώντας, ωστόσο, εμαυτόν και μη απτόμενος των βαθυτάτων συναπτόμενων θεμάτων. Ζητώ την συγχώρεση των Αγίων και ελπίζω μην παροργίσω τον Θεό, καθώς εν προκειμένω εισαγόμεθα στο πεδίο των "οὐ παικτών". 

«Δικαίων ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ, καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν βάσανος»: Οι ψυχές των δικαίων είναι στα χέρια του Θεού και δεν τις αγγίζει βασανισμός. Ο άνθρωπος έχει λάβει εκ Θεού αιώνια, αθάνατη ψυχή. Η άρνηση της ψυχής αποτελεί άρνηση της θείας εικόνας, της δοθείσης στον άνθρωπο, παραχάραξη, άρα, της ανθρώπινης ουσίας, διδασκαλία εκ του πονηρού. Όποιος πιστεύει ή πείθει τον εαυτό του ότι έχει μόνον υλική ουσία, αρνείται τον ίδιο του τον εαυτό και αίρει το αυτεξούσιό του. Δίκαιοι είναι οι δεδικαιωμένοι έμπροσθεν των οφθαλμών του Κυρίου του Ουρανού και της Γης. Τούτοι είναι δε όσοι ετήρησαν τις εντολές Του και ταύτισαν το θέλημά τους με το δικό Του.

«Ἔδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι»: Οι άφρονες, οι αμαρτωλοί νομίζουν ότι οι δίκαιοι επέθαναν. Δεν γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει θάνατος, λένε δε εν ταις καρδίαις αυτών, ως ουκ έστιν Θεός. Δεν γιγνώσκουν τον Θεό, γιατί δεν θέλουν να Τον γιγνώσκουν, και δεν θέλουν, γιατί δεν συντάσσονται με το θέλημά Του.

«καὶ ἐλογίσθη κάκωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν, καὶ ἡ ἀφ᾿ ἡμῶν πορεία σύντριμμα»: θεώρησαν οι άφρονες ότι ο θάνατος των δικαίων ήταν βλάβη, η εξοδική τους πορεία από αυτό τον κόσμο συντριβή. Πλανώνται όμως πλάνην οικτρά, διότι  τούτοι «εἰσὶν ἐν εἰρήνῃ». Οι δίκαιοι, ως ευρισκόμενοι εν ἐν χειρὶ Θεοῦ, ευρήκαν ειρήνη. Διέβηκαν το πεδίο της θλίψεως του αιώνος τούτου, και οι ψυχές τους αναπαύονται άνευ στενοχωρίας για τα ενθαδικά βάσανα. Εισήλθαν στο χώρο της αληθούς ζωής και της αληθούς χαράς, της διά της αλληλοπεριχωρήσεως.

«Καὶ γὰρ ἐν ὄψει ἀνθρώπων ἐὰν κολασθῶσιν, ἡ ἐλπὶς αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης. Καὶ ὀλίγα παιδευθέντες, μεγάλα εὐεργετηθήσονται.»: Στα μάτια των ανθρώπων οι δίκαιοι μπορεί να μοιάζουν ότι ζημιώθηκαν, ότι βασανίσθηκαν. Η αμοιβή τους όμως είναι δυσανάλογη, ασύμμετρη. Η ταλαιπωρία τους πεπερασμένη, η αμοιβή τους άπειρη, αιώνια ευδαιμονία. Ο Θεός αμοίβει ως Θεός. Αμοίβει δε εκείνους που συνέπραξαν μαζί Του, εκτελώντας τα έργα Του, συνέργησαν, άρα, στην σωτηρία του ανθρώπου.

«Ὅτι ὁ Θεὸς ἐπείρασεν αὐτούς, καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἀξίους ἑαυτοῦ.»: Η συγκλονιστική αυτή ρήση εκφαίνει, όπως νομίζω, το νόημα της ορθόδοξης βιοτής. Οι δίκαιοι εδοκιμάσθηκαν υπό του Θεού, υποβλήθηκαν σε πείραμα ώστε να διαφανεί η πνευματική τους ποιότητα. Αναδείχθηκαν δε άξιοι να ονομασθούν υιοί Θεού. Ο Θεός έκρινε, και η πέραν πάσης αμφιβολίας κρίση Του διαπίστωσε ότι οι δίκαιοι είναι άξιοι του εαυτού Του! Κατέστησαν οι άνθρωποι Του. Η εν λόγω φράση συνιστά έναν στυλοβάτη της ορθοδοξίας με απροσμέτρητες οντολογικές συνέπειες. Ο Θεός, ο ύψιστος, δεν τηρεί εαυτόν υπερβατικό και απρόσιτο, αλλά κοινωνεί μετά των δημιουργημένων όντων Του. Μεταδίδει το Είναι Του σε όσους το επιθυμούν και καθίστανται άξιοι να μεταλάβουν αυτού. 

«Ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτούς, καὶ ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς»: Διά της δοκιμασίας εκάθαρε ο Κύριος τους δικαίους και τους υποδέχθηκε ως θυσιαστική προσφορά, και όπως υποδέχεται ο αγρότης την σοδειά του.

«Καὶ ἐν καιρῷ ἐπισκοπῇς αὐτῶν ἀναλάμψουσι, καὶ ὡς σπινθῆρες ἐν καλάμῃ διαδραμοῦνται. Κρινοῦσιν ἔθνη, καὶ κρατήσουσι λαῶν, καὶ βασιλεύσει αὐτῶν Κύριος εἰς τοὺς αἰῶνας»: Όταν έρθει δε ο καιρός που ο Θεός, διαφαινόμενος, θα εποπτεύσει τα όντα άπαντα, μετά αυτού θα λάμψουν οι δίκαιοι ως αστέρες. Θα έχουν δε εξουσία, παρεχόμενη από τον βασιλέα της δόξης, να κρίνουν τα έθνη και τους λαούς, καθότι γνωρίζουν το θέλημα του Θεού και διαθέτουν το αληθές κριτήριο. Γνωρίζουν δηλαδή τί σώζει, τί οδηγεί στην βασιλεία του Θεού.  

«οἱ πεποιθότες ἐπ' αὐτῷ, συνήσουσιν ἀλήθειαν, καὶ οἱ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ προσμενοῦσιν αὐτῷ· ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ»: Τότε, στην βασιλεία του Θεού, όσοι υπάκουσαν στο θέλημα Του, θα καταλάβουν την αλήθεια σε όλες της τις διαστάσεις, όσα δεν είναι δυνατόν να κατανοήσει τώρα ο άνθρωπος και μοιάζουν αινιγματικά. Οι νυν πιστοί προσμένουν εν αγάπη τον Θεό, που μεταδίδεται ως χάρις και έλεος στους οσίους και ως φως στους εκλεκτους.

 

Ο Θεός μάλλον έκρινε ότι δεν μας αξίζει να βλέπουμε ένα τέτοιο χαμόγελο

 

Add comment
  • No comments found
Mοιραστείτε αυτό το άρθρο

SFbBox by psdtohtmlcenter.com