Στον Ευάγγελο Μεϊμαράκη αναγνωρίζουμε, νομίζω όλοι, ένα "προφίλ" ασυγκρίτως πιο διαλεκτικό και ανθρώπινο εν συγκρίσει, ας πούμε, με το αγριάνθρωπο ύφος του μετεκλογικού Αντώνη Σαμαρά − αλλά και του Ευάγγελου Βενιζέλου.

Υπερτιμά τα επιχειρήματά του, όμως, οπότε ζημιώνει τελικά κι ο ίδιος την παράταξή του, όταν αποφασίζει να ιδεολογικοποιήσει την αντιπαράθεση με την Αριστερά: «Η αξεπέραστη διαφορά μας είναι ο κρατισμός», τής λέει, «εμείς θέλουμε ένα κράτος μικρό, ενώ εσείς μεγάλο.»

 Όλοι καταλαβαίνουμε, τότε, ότι η αντίρρηση ως προς το κράτος υποδηλώνει − τίποτα λιγώτερο από − τη δυσπιστία στην ελευθερία: Ο δημόσιος τομέας είναι ο μόνος εργασιακός χώρος όπου ε φ α ρ μ ό ζ ο ν τ α ι, πράγματι, α ν θ ρ ώ π ι ν α_ δ ι κ α ι ώ μ α τ α. Ο χώρος της ιδιωτικής εργοδοσίας επί το πλείστον όχι. Ο «νεοφιλελευθερισμός» θεωρητικοποιεί αυτή την πρακτική, λέγοντάς μας ότι... η πολλή ελευθερία αποβαίνει αντιπαραγωγική! Πάει (ας πούμε) καλά... Θα έπρεπε να βρει την ευθύτητα, όμως, να ομολογήσει ότι το αληθινό όνομα της εισήγησης που προσκομίζει είναι «νεοδουλισμός».

Ελλείψει αυτής της ειλικρίνειας πάντως (ελλείψει και των φιλοσοφικών διερωτήσεων που, αμέσως μετά, θα άνοιγαν) το Ηθικό Πλεονέκτημα της αριστερής πολιτικής αναζήτησης θα ανανεώνεται στο διηνεκές.

Ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης, σ' όλο αυτό το διάστημα, θα έχει την ευκαιρία να δίνει θαυμάσιες συνεντεύξεις − φερ' ειπείν − στην ΕΡΤ. Το ερώτημα ενώπιον του οποίου, όμως, δεν θα κατορθώνει παρά μόνο να υπεκφεύγει, θα είναι το πώς λοιπόν εξηγεί ότι ο Αλέξης Τσίπρας συνεχίζει να αποδεικνύεται, με κάθε νέα μέτρηση, ως ο αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος όλων των βαθών του ορίζοντα.

 

Η ομιλία του κ. Μεϊμαράκη, το παραπάνω βίντεο, στη Βουλή τη νύχτα 22-23 Ιουλίου 2015.

(Ο ζωγραφικός πίνακας στη σελίδα είναι του Κωστή Μουδάτσου.)

Add comment
  • No comments found
Mοιραστείτε αυτό το άρθρο

SFbBox by psdtohtmlcenter.com