Αντι-Λεζάντες

  

Μικρή δοκιμή για τη σχέση

μιας φωτογραφίας με τη λεζάντα της

 

 

Γιώργος Καστρινάκης

 

  

ΣΥΝ-ΠΑΡΑΘΕΣΗ

 

  

Το αρχιτεκτόνημα. Κι η πληροφορία.

Η αισθητική που παρήλθε προς το παρελθόν κι η αισθητική που επί του παρόντος μάς εκπροσωπεί, σ’ αναπόφευκτη «σύγκραση».

 

Η θλίψη της αντίστιξης θα κρυφτεί προσφυώς απ’ το κάδρο : θα φωλιάσει στο βλέμμα μας.

 

…………………………

 

ΕΓΓΡΑΦΕΣ

 

 

Εξαίσια γη. Θεσπέσια τεχνήματα. Ψυχές που τρυγούνε.

Κι όμως : τίποτα να μη συνεπαίρνει και τη δική μας παρουσία καταμεσής της γιορτής των πραγμάτων...

Ποιος, ποτέ, θα μαρτυρήσει στα καρτ ποστάλ το μυστικό τόσης άγοης θλίψης τους;

 

(Όση η άγοη χαρά τους.)

 

…………………………

 

ΔΙΑΛΟΓΟΣ 

 

 

Το βλέμμα κατάματα. Να με βλέπει σα να μέ ξέρει. Είναι άραγε βέβαιο ότι δεν έχουμε προηγούμενα;

Από πότε λοιπόν μού συστήνεται σαν σ’ εχθρό της η φύση;

 

…………………………

 

 

ΔΙΑΡΡΟΗ

 

  

Ώς κι οι νόμοι της οπτικής να καταγγέλλουν απερίφραστα την αυταρέσκεια.

 

Θαρρώ αξίζει να προσέξουμε πως και τα πράγματα ακόμα, όταν «στηθούν» για να φωτογραφηθούν γίνονται άχρωμα, ανενενεργά και ουδέτερα. Τα όμορφα πράγματα!

 

…………………………

 

ΚΑΤΑΦΑΣΗ

 

 

Θα νόμιζε κανείς ότι σ’ αυτή τη φωτογραφία η φύση ανταμώνεται έρημη. Κι όμως, εγώ βλέπω το κάδρο να σφύζει από πρόσωπα...

 

Η αφαίρεση (η ικανότητα, εν τέλει, των Αψύχων να υποδηλώνουν τα Έμψυχα) πολύ πριν επινοηθεί απ’ την τέχνη δείχνει να είχε κατακτηθεί εξ ολοκλήρου από την πραγματικότητα.

 

 

…………………………

 

ΣΗΜΑΣΙΑ

 

 

Ο χρόνος σαν στέκεται.

Η χαρά της συνάντησης. Το βίωμα της πόλης. Η σημασία, εν τέλει, του πολιτισμού.

 

Του – ευθαρσώς – δυτικού. Του – προδήλως – πιο νέου.

 

 

…………………………

 

ΓΙΟΡΤΗ;

 

 

Προτροπές φρονήματι γιορτής. Η φθορά διαψευσμένη.

 

Θλιβεροί πόσοι αιώνες που έφυγαν : σε τόση διάρκεια και να μην έχει, ούτε για μια εποχή, ανακαλυφθεί όλη αυτή η αμεσότης;!

 

 

…………………………

 

ΗΤΤΑ

  

 

 

Η εποχή εκδικείται πολλούς απ’ όσους προθυμοποιείται να δοξάσει, έχοντας απαιτήσει πριν να τους τρέψει σε κλόουν;

 

Πάρα ταύτα, οι δικές τους ματιές θα μάς βλέπουν στα μάτια : Σίγουρες πως κανείς μας δεν θα τους εκμυστηρευτεί όλο εκείνο που βλέπει.

 

 

…………………………

 

ΣΤΥΛ

 

 

 

Αν  οι   άνθρωποι   διαπράξουν  το  λάθος  να   ξεχάσουν  μερικές  γωνιές  της  πόλης καλαίσθητες, ο καιρός (τον αναγνωρίζουμε;) ξέρει πώς να τους τιμωρήσει.

 

…………………………

 

ΜΟΔΑ

 

  

Το τέλος της ιστορίας. Δηλαδή: Το τέλος του νοήματος. Δηλαδή: το τέλος του υποκειμένου. Με μια λέξη: το Τέλος του  Ανθρώπου. 

 

Ανώτατη υπόσταση μια τηλαυγής καρικατούρα.

 

…………………………

 

ΑΛΟΓΙΑ

 

  

Σε ουκ ολίγες εκφάνσεις του ο μοντέρνος χορός καθιερώνει, με όσο κύρος τού επιτρέπει η σπασμωδικότητα τής σημαντικής του, το παράδειγμα που εκλαϊκεύουν οι ντισκοτέκ : την εξάρθρωση της κίνησης (και της χειρονομίας), βασισμένη πάνω σ’ έναν ήδη εξαρθρωμένο ήχο.

 

Αντανάκλαση και απόηχος – αντίστοιχα – μιας βαθύτερης Εξάρθρωσης του Νοήματος.

 

…………………………

 

ΔΙΑΦΥΓΗ;

 

  

Κανένα χαμόγελο για να μάς κολακέψει. Όπως καμμιά ανόητη χαρά. Έστω κι αν δεν έχει να κάνει παρά με μια φιλοδοξία υπεροχής, η πρώτη αντίδραση φαντάζει αληθινά υγειής!

Κρίμα μόνο που δεν πραγματοποιεί ούτε ένα επόμενο βήμα. Κρίμα που καθηλώνει πάσα Πρόοδο στα μέτρα μόνο μιας Ανατροπής. Κρίμα που μάς απευθύνει ένα βλέμμα που δεν βλέπει εμπρός του : αποκαλύπτει μονάχα μια μονότροπη βούληση να ειδωθεί.

 

Κάτι με φοβίζει σ’ αυτό τόν Πολιτισμό που όταν, επιτέλους, θέλησε να διαφύγει απ’ την καταγωγική του γλυκερότητα, μετέπεσε, απ’ ευθείας, σε μια αρχετυπική σκληρότητα. Σ’ αυτόν τον πολιτισμό που δείχνει – εσαεί – να διατρέχει, απλώς, τίς πελιδνές «ποικιλίες» κάθε Πρωτογονισμού.

 

 

…………………………

 

ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ

 

  

Έχουμε άραγε προσέξει ότι αυτός ο “σκοτεινός” Μεσαίωνας μάς παρέχει (παρέχει ακόμα και στους δυτικοευρωπαίους) κάτι που μάς λείπει όσο απ’ το βράδυ το φως;

Τη δυνατότητα να αντικρύζουμε την ανθρώπινη παρουσία πλαισιωμένη απ’ τον ελκυστικώτερο διάκοσμο που έχουμε ώς τώρα κατορθώσει να  επινοήσουμε.

 

Αν ήταν λίγο, θα μπορούσε να το παραγάγει και η εποχή, εκείνη, που όλα τής φαίνονται λίγα : και μια “λίγη” εποχή.

 

 

 …………………………

 

ΦΥΣΗ & ΕΝΔΥΣΗ

 

  

Οι οιμώζουσες πέτρες. Κι η γλυπτή ταξιθέτηση. Σημεία και κώδικες ενός πολιτισμού που  πριν από ο,τιδήποτε άλλο  αγωνιούσε ειλικρινά για να μάς μιλήσει.

Και το αξιώνεται διά μέσου αιώνων.

 

Τα τζην. Τα T-shirt. Τα σακκίδια. Τα παπούτσια από στίβους. Κι η Αποκοπή της Επικοινωνίας.

Εις πέρας αιώνων.

 

 

 ΑΝΤΙ-ΛΕΖΑΝΤΕΣ: Τέλος 1ου μέρους

 

 

 

Add comment
  • No comments found
Mοιραστείτε αυτό το άρθρο

SFbBox by psdtohtmlcenter.com