ΜΙΑ ΔΥΣΒΑΣΤΑΧΤΗ ΕΚΠΛΗΞΗ

 

 «Δάση μετεωρίζονται, σκιὲς ὑπνοβατοῦν, ὁ κόσμος ἐξατμίζεται, τὰ γήινα ἀνεβαίνουν καὶ τὰ σύννεφα χαμηλώνουν. […] Ἡ πάχνη ἀνεβαίνει ἀπ’ τὴ γῆ καὶ βαφτίζει τὶς εἰκόνες τοῦ κόσμου στὴ μεταφυσικὴ καὶ στὴν ποίηση.»

Μάρω Βαμβουνάκη

 Π ο λ υ σ ύ θ α μ π ο  ἀπαύγασμα. Συρροὴ τόσου πράσινου. Λυγερά, νά, Ἀλαφιάσματα. Τόσο φῶς σὲ συστάδες. Διακαὴς ἀκοή. Κατακίτρινα στίγματα. Κ ι_ ἕ ν α_ ἔ μ μ ι σ χ ο_ β λ έ μ μ α.

Νὰ μιὰ Χώρα Ἀχνή! Πόσα ἀκόμα ἀθέατα… Νὰ ἡ σιωπὴ σὰν διαγγέλλεται! Ὡς δυσβάσταχτη ἔκπληξη… Νὰ μιὰ ἔναστρη μέρα! …Π ό σ α_ Ἀ θ έ α τ α_ Δ ρ ώ μ ε ν α… Νὰ ἕνα θαῦμα ποὺ ἄπτεται! Τόσο κάλλος ἀπέριττο… Νὰ ἕνα ρῖγος ποὺ τρέχει! Διόλου πέρας στὰ πέρατα… Νὰ μιὰ ἀπέραντη πλάση!

 

Φύλλα τάχα ἢ φτερά; Προσεκτικά (παραδέχομαι) διαβήματα ὀνείρου. Ὕλη ὡς κόλπος στοργῆς. Μιὰ ἁβρὴ σπαραγή. Κι ὁ μυρίπνοος χορὸς τῶν μορίων τοῦ ἀέρα.

Νοτισμένοι παλμοί. Κάτι γίνεται σύννεφο; Κάποιος σφίγγει ὑδρατμός; Ὄχι – ἁπλῶς κάτι γήινο : Κάτι νεύει στὰ νέφη!

Βάθη τάχα μου ἢ Ὕψη; Κάπου τρίζει φωτιά. Πέπλα, βέλα, καλύμματα… Εἶδος ΛάβαςΔρόσος. Κόρφοι, θέρετρα, κρῖκοι… Ἕνα Ἀστέρι ποὺ Στάλαξε. Χῶρος: Χρόνος: Τρανός! Τί βαθειὲς ἐπιφάνειες σὲ μιὰ γῆ ποὺ ψηλώνει.

 

«Ὑπάρχουν τόσα μυστήρια στὰ μύχιά του, ποὺ στὰ ἐξωτερικά του δὲν ἤθελε ποτὲ μυστήρια: πόζες καὶ τὰ τοιαῦτα.»*

 

Τόσος καιρός: Ποῦθεν ἔρχεται; ΠΟΙΟΣ ΚΑΗΜΟΣ. Τόση ζωή: Ὣς ποῦ πηγαίνει;

Τί λοιπὸν ἐκπληρεῖ; Τί_ π λ η ρ ε ῖ_ τὴν ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ;

Ὁ ὁρίζων του θάμβωμα. Ρεματιὲς γιὰ τὰ μάτια του. Ἡ γαλήνη του μέθη: ΚΑΜΜΙΑ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΕΛΑΦΙ. Διδαχὴ ἡ παρουσία του. Ὡς στολὴ τῆς ραχούλας ἡ καλλίμαλλη ράχη του. Πόσο αἷμα στὰ σπλάχνα του. Οἱ ὁπλές του – κι οἱ τέσσερις – στὴ σαγήνη ἑνὸς κήπου.

 

Ἰδοὺ ἡ π α γ κ ό σ μ ι ο ς_ σ τ α θ ε ρ ὰ_ τ ο ῦ_ ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ τριγύρω του.

Τὸ ἀμετάφραστο μήνυμα : τὸ λαβαίνει ἢ τὸ στέλνει; Ὅλη ἡ πλέρια του ἐπίγνωση : Ἔτη κι ἔτη φωτὸς νεανικώτερη ἀπ’ τὴν ἔρημη βούληση τῶν ἱερῶν τοῦ Διονύσου.

Οὔτε μιὰ ὑπεκφυγὴ στῆς φυγῆς του τὸ βέλος. Νὰ τὸ ξέρουν τὰ σπλάχνα του; Η ΖΩΗ ΤΟΥ χ α μ ό γ ε λ ο. Κι ἂν ἀκόμα φοβᾶται…

 

«Ἦταν ἕνας τύπος κουμπωμένος καὶ τρυφερός – ἴσως ἕνας ἄνθρωπος ποὺ εἶχε καταλάβει πὼς ἡ τρυφερότητα εἶναι κάτι γελοῖο.»*

 

Ὅταν νοιώσει ἀπειλή: Πόση ἄθιχτη χλόη θὰ χαϊδεύει τὰ πόδια του! Πόσα ἀνείδωτα σχήματα θὰ τοῦ γνέφουν κουράγιο! Πόσο πράσινο βάλσαμο θὰ κρυφτεῖ στὴν καρδιά του!

Ἡ τρυφὴ τῶν γραμμῶν, τῶν χρωμάτων ἡ εὐγένεια, τοῦ κορμιοῦ του τὸ νεῦρο – ἡ θωριά του ἂν μὴ τι ἄλλο – ἡ ὡ ρ α ί α_ θ ω ρ ι ά_ του μιὰ πλεισίστια ΕΛΠΙΔΑ μου: Τῶν ἀνθρώπων ὁ σάλαγος, οἱ θυμοί, οἱ στεναγμοί – οἱ ὑλακές τους τουλάχιστον – κι ο ἱ_ κ ρ α υ γ ὲ ς_ νὰ ΗΜΕΡΕΨΟΥΝ.

Πουθενὰ καταχνιά. Μιὰ ζωὴ μᾶς κοιτᾶ. Πρᾶος θοῦς ἡ ὅλη πλάση. Ποιός δὲν ξέρει φορὲς ποὺ ἡ ψυχρὴ Φυσικὴ ξεπερνιέται ἀπ’ τῆς Φύσης τὴν ὁλόχλωρη θέρμη;

 

Μέσ’ στὴν τόση ὀμορφιά: Ἡ μορφή του αὐστηρή! Ὁ παλμός του ἀκριβός! Ἡ χαρὰ ἐκλεπτυσμένη!

Τόσο Σύμπαν! Γιὰ ποιά μάτια θὰ προλάβει νὰ φαντάξει σὰν ἀν-αίτιο κενό; Δίχως: Ἄνευ: Χωρίς (αὐτεπάγγελτα τραύματα): Πρὶν ΤΑ ΙΔΙΑ ν’ ἀ δ ε ι ά σ ο υ ν ;

Μὲ τί σκῆπτρα τὸ νόημα! Σὲ τί σκεύη τ’ ἀσύλληπτο! Ποιά τ’ ἀγγεῖα τῆς χάριτος! Δὲν θαυμάζω: Πληγώνομαι. Νὰ ΠΑΘΑΙΝΩ μ α θ α ί ν ω.

 

«Ἀγάπη, σκέφτεται. Ὅλα τ’ ἄλλα εἶναι φιλολογίες.»**

 

Κάτω ζῶα Ἀχαιῶν. (Νὰ ρωτοῦν; Ἢ νὰ ξέρουνε;) Πάνω χαῖτες θυέλλης.

Ίδοὺ ἕνα «ἕνα»: τὰ πάντα. Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΣΤΑ ΣΠΛΑΧΝΑ ΤΟΥΣ. Καὶ_ τ ὰ_ π ά ν τ α – ταυτόχρονα – ὡς_ σ ω θ ι κ ὰ_ ε ὐ τ υ χ ί α ς.

Στιγμὲς σὰν αὐτὴν εὐγνωμονῶ ὅσον ἄνεμο στέκεται – δίπλα μου – στῶν ποδιῶν του τὶς μύτες: (Τί ἡ ἐπάρκεια ἄραγε; Ἴσως τὸ «νὰ ξέρεις ὅτι σὲ κακολογοῦν ἐμπαθῶς καὶ σὺ νὰ βγαίνεις καὶ νὰ κοιτᾶς τ’ ἄστρα καὶ τ’ ἀπόμακρα φῶτα»*. Ἢ τὰ ἐλάφια καὶ τ’ ἀπόμακρα σύθαμπα.) Δὲν γυρεύω νὰ κλέψω ὡραιότητα. Νὰ κλεφτῶ ἱκετεύω την: Νὰ μ’ ἁδράξει ὡς δικό της.

 ..............................................................................

* : Γιάννης Μπεράτης  / ** : Κονσταντῖνος Μονεμβασίτης

Add comment

People in this conversation

  • Ἀθηνιώτη-Παπαδάκη

    Μιά εὐτυχισμένα δυσβάστακτη ἔκπληξη.
    Ἅπλωμα θεῖας συγκατάβασης πού γίνεται σῶμα
    Καί ἀνεπαισθήτως ὅλα ἀποκτοῦν μάτια κοινωνίας
    Καί συστολή φωνῆς πού τή σκέπει σιωπῆς φτέρωμα
    Γιά νά ἀξιώνεται καθώς Χερουβίμ
    Τή θεωρία τῆς Δόξης
    Στοῦ μυστηρίου τό βλέμμα.

    0 Like Short URL:

Σήμερα στο Αντίφωνο

SFbBox by psdtohtmlcenter.com