Μεσόστεγο

  Το ιστολόγιο  του Νίκου Μαυρίδη περιέχει: κινηματογράφο, γεωπολιτική, (νεο)ελληνική ταυτότητα.

 Νίκος Μαυρίδης

Ο Δον Ζουάν και ο Φάουστ αποτελούν τους δύο θεμελιώδεις ανθρωπολογικούς τύπους των Νέων Χρόνων. Αμφότεροι συνιστούν και τα θεμέλια του νεωτερικού μηδενισμού. Ο Δον Ζουάν εκπροσωπεί τον πολιτισμό της γαλλικής αυλής. Αριστοκρατία του ξίφους αλλά και της διάνοιας, πτερνίζει επιδεικτικά κάθε τι που αδυνατεί να σταθεί στο ύψος της υπεροχικής του αυθεντίας. Και η αλήθεια είναι ότι τίποτε δεν μπορεί να προσεγγίσει το ολύμπιο ανάστημά του, ούτε καν ο ίδιος ο Θεός (τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την εκδοχή του Κωνσταντίνου Πουλή). Κοντολογίς ο Δον Ζουάν γιγαντομαχεί με το ΄΄Κενό΄΄! Ο Ρενέ Ζιράρ θα τον χαρακτήριζε

Νίκος Μαυρίδης

Δύο συμπεράσματα, με ευρωπαϊκή και ατλαντική εμβέλεια, προκύπτουν από τις γαλλικές εκλογές: α) η  (Άκρα) Δεξιά οδεύει προς το Κέντρο β) το (Νεο)Φιλελεύθερο Κέντρο κλίνει όλο και περισσότερο προς τον Εθνολαϊκισμό προκειμένου να αφομοιώσει την Δεξιά.  Η συνισταμένη αυτών των κινήσεων οδηγεί το πολιτικό σκηνικό σε μια νέα κατάσταση πραγμάτων που τείνει να παγιωθεί: μια Κεντροδεξιά Σοσιαλδημοκρατία. Παραμένει ως ερώτημα αν το μόρφωμα αυτό θα μπορούσε  να πραγματωθεί εκ των ένδον του Φιλελευθερισμού ή έξωθεν, με λίγα λόγια αν στο τέλος θα μπορούσε να επικρατήσει μια κεντρομόλος Ακροδεξιά ή ένας φυγόκεντρος Νεοφιλελευθερισμός.

Νίκος Μαυρίδης

Εδώ και τριακόσια περίπου χρόνια για να κερδίσει μια πολιτική ομάδα το Κράτος πρέπει να κερδίσει δύο πολιτικές ιδέες: τον Λαό και το Έθνος. Ενδέχεται κάποια πολιτική ομάδα να κερδίσει ένα από τα δύο, ωστόσο αν δεν κερδίσει και τα δύο δεν μπορεί να μακροημερεύσει. Στις  ρωμαιοκαθολικές  ή ορθόδοξες  χώρες  όπου η θρησκεία θεωρείται ως περίπου πολιτιστική ιδιοκτησία, είναι αδύνατον να κερδίσεις το Έθνος αν δεν κερδίσεις πρώτα τον Λαό μέσω της Θρησκείας. Στις βόρειες προτεσταντικές  χώρες μπορείς να κερδίσεις τον Λαό μόνο αν πρώτα έχεις κερδίσει το Έθνος δηλαδή τον (αστικό ) Πολιτισμό, η θρησκεία εδώ είναι απλά «μπαλαντέρ».

Νίκος Μαυρίδης

Για να το μεταφράσουμε στα  νεοελληνικά: Ο Τραμπ, κάτα κάποιο τρόπο, είναι τα χρωστούμενα του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ στον παπανδρεϊκό Λαϊκισμό. Οι ανώτεροι πεπολιτισμένοι του σημιτικού ΠΑΣΟΚ, δεξιόθεν, κεντρόθεν και αριστερόθεν,

Το λυπηρόν είναι ότι εις τον τοιούτον κατά της αφανείας και της ενδείας αγώνα δεν  κατισχύουσι πάντοτε οι μόνον υπό καλλιτεχνικήν έποψιν ευφυέστεροι, αλλά πολύ μάλλον οι συνδυάζοντες μετά του απαραιτήτου κατωτάτου όρου ευφυίας το μεγαλείτερον ποσό βιωτικής επιτηδειότητος

Εμμανουήλ Ροϊδη, Άπαντα Ε΄, σελ.11

Η πραγματική ή φαινόμενη τραχύτητα του Σόιμπλε (τόσο βλοσυρή που αγγίζει το ύφος θεατρικής ερμηνείας, όπως η χαρίεσσα παρδαλότητα του Βαρουφάκη) προκαλεί εύλογη απορία. Γιατί η Γερμανία έχει επιλέξει αυτήν την άκομψη πολιτιστική διπλωματία από την αρχή της κρίσης και το κυριώτερο γιατί σ’αυτό το χρονικό σημείο λαμβάνει αυτήν την έκτακτη επίταση; Το ΔΝΤ εξίσου υπεύθυνο για την «ανθρωπιστική κρίση» δεν φαίνεται πουθενά, η ρητορική «του δόγματος του σοκ» ενάντια στο αμαρτωλό παρελθόν του ΔΝΤ έχει περίπου εξαφανισθεί μαζί με την εποχή του Γιώργου Παπανδρέου.

Nίκος Μαυρίδης

Για το Βιβλίο του Γιάννη Κιουρτσάκη: «Ο Νεοελληνικός Διχασμός και το Μυστήριο της Τέχνης. Ξαναβλέποντας δύο Ταινίες του Λάκη Παπαστάθη» 

Μέρος Πρώτο

Για τον  Γιάννη Κιουρτσάκη ο λαϊκός πολιτισμός μοιάζει με μια μορφή θρησκείας. Μεσά σ’αυτόν τον πολιτισμό, τον λαϊκό, σώζεται και ο σεβασμός του Κιουρτσάκη για την Ορθοδοξία, παρότι η  πνευματική ιδιοσυγκρασία του ρέπει προς ένα σκεπτικό  αθεϊσμό, στα όρια εκείνης της χαμηλόφωνης, φιλελεύθερης, ρωμαιο - χριστιανοσύνης που αδυνατούσε να ταυτισθεί με την αυταρχική θρησκοληψία της κοσμιοτάτης Δεξιάς ή την υβριστική απιστία της χαοτικής Αριστεράς, από την εποχή των πολιτιστικών επαναστάσεων και εντεύθεν.

Δοκιμές  στο Έργο του Κωστή Παπαγιώργη

Εισαγωγή (Μέρος Πρώτο)

Το έργο του Κ. Παπαγιώργη έμεινε κατά την διάρκεια της ζωής του ένα έργο οιονεί ταμπού, με μια έννοια ανέγγιχτου ιερού, απαγορευμένης κριτικής πρόσβασης. Ο συγγραφέας αναγνωρισμένος εν ζωή και εν πνεύματι μυθολογημένου, μεταμοντέρνου ζωντανού μνημείου (αυτό που στον κινηματογράφο και αλλού ονόμαζαν cult) ήταν ταυτόχρονα απωθημένος σε ένα είδος βασιλικής κατ’ οίκον εξορίας. 

Mοιραστείτε αυτό το άρθρο

SFbBox by psdtohtmlcenter.com