Νατάσα Κεσμέτη

Οἱ φίλοι πεθαίνουν καί ξαναγεννιοῦνται. Ἡ μεταμόρφωση εἶναι μιά διαρκής δυναμική ὑπόθεση. Ὑπάρχουν ὅμως φίλοι πού μένουν.

     Εἶναι αὐτοί πού δέν ἔφυγαν ποτέ καί πού ζοῦν στήν ἐλπίδα τῆς ἀνάδυσής τους. Εἶναι αὐτοί πού περιμένουν τή συγγνώμη μας. Ἡ συγγνώμη δίδεται ξανά καί ξανά. Δέν ὑπάρχει τελεσίδικη συγγνώμη μέ τήν ἔννοια τῆς «ἀρκετῆς »... Ἡ συγγνώμη πού δίδεται, προκαλεῖ τό αἴτημα ἀκόμη περισσότερης ἀπό μᾶς, ὥπου νά φτάσει στήν πλήρη ἄφεση.

 

     Εἶναι ἀκόμη ἐκεῖνοι  οἱ ἐντελῶς μοναδικοί γιά τόν καθένα φίλοι. Παρόντες, κι  ἄς μήν τούς ἔχει συναντήσει ποτέ, σάν τούς ἀστερισμούς πού δέν χάνονται στιγμή ἀπό τό συγκεκριμένο σημεῖο ἀνατολῆς τους  πάνω ἀπό τόν οὐρανό τῆς κάθε ξεχωριστῆς ὕπαρξης.

     Ποιοί εἶναι οἱ δικοί σου φίλοι;

Νά ἕνα  καλό ἐρώτημα, γιά νά τό θέτει κάθε τόσο κανείς στόν ἑαυτό του:

     Ποιοί εἶναι οἱ δικοί μου, λοιπόν, φίλοι..;

     Πρῶτος ὁ Λουκᾶς ὁ Ἡμερωτής .Πόσες φορές δέν στάθηκα πάνω ἀπό τή γυάλινη λάρνακα του νιώθοντας πώς βρίσκομαι πάλι πίσω στό σπίτι μου! Ἀνεξήγητη ἀγαλλίαση... Ἐξημερώνει κάθε τι ἄγριο καί ἀτιθάσευτο, σάν γλύπτης πού βγάζει τίς γλυκύτερες καί μαζί πιό δυνατές μορφές μέσα ἀπό τό σίδερο καί τήν πέτρα. Τοῦ ταιριάζει τό Στείριον Ὄρος τόσο κοντά στούς Δελφούς.Τοῦ ταιριάζουν ὁ Ἀπόλλωνας καί ὁ Διόνυσσος γιά γείτονες. Συντροφεύει κάθε ἀρχαῖο καί νέο Λοξία. Δέν ζητᾶ νά τούς ξεριζώσει. Ἀλλά κανείς δέν μπορεῖ νά δεῖ τί βλέπει σ’αὐτούς μέ τά δικά του μάτια καί πῶς, ἄν δέν ξαναβρεῖ προηγουμένως τό φῶς του. Ὥς τότε πάνω στό τζάμι τῆς λάρνακάς του  ἡ γυάλινη  κούπα μέ τό λάδι τοῦ καντηλιοῦ του ἀντανακλᾶ ἄπειρες χειρονομίες γλυκοῦ φέγγους ἐξημέρωσης· ἀναδίδει εὐωδιά ἀπό γαρδένιες σ’ὅποιον προστρέχει σ’ αὐτόν.

          Μετά, ἀπό τά μακρινά δάση του Σάρωφ, ἔρχεται  ὁ Σερα  φείμ ὁ Πράος. Ξέρει τούς λόγους γιά τούς ὁποίους συμβαίνουν τά πράγματα καί ἔχει πάντα ἕναν νέο ὁρίζοντα νά προσφέρει γιά τό κάθε τι. Εἶναι σάν νά τραβάει πυκνές κουρτίνες, πτυχές καί  στρώσεις ἀπό βαριά παραπετάσματα καί... νά :ἐμφανίζεται μπροστά στά ἔκθαμβα μάτια μιά καινούργια προοπτική!

     Μαζί του ἀνακαλῶ πάντα τόν Φραγκίσκο τῶν πουλιῶν. Λές κι αὐτοί οἱ δυό εἶναι στενοί φίλοι καί μεταξύ τους. Εἶναι ἀδύνα

το νά δῶ τή μορφή του καί νά μήν χαμογελάσω ἀπό μιά κρυφή ἀνερμήνευτη χαρά. Ἡ τρυφερότητά του ἔχει τόση δύναμη καί τόση ἀκατάβλητη σταθερότητα πού θά μποροῦσε νά τόν ὀνομάσει κανείς ... Ἀρχιπτέραρχο  τῆς Τρυφερότητας.

       Ἔχω ἕναν φίλο πού εἶναι λιπόσαρκος καί δυσφορεῖ μέσα στά χρυσά πού τόν τυλίγουν. Στήν συνδρομή του διαθέτει τήν ταχύτητα τοῦ φωτός. Εἶναι ὁ πιό μεγάλος ταξιδευτής πού θά μποροῦσε νά ὑπάρξει.Οἱ ἀτρόμητοι ἐξερευνητές,οἱ ὀρειβάτες πού πάτησαν γιά πρώτη φορά τίς πιό δυσπρόσιτες κορυφές, οἱ ναυσιπλόοι τοῦ Γαλαξία, εἶναι μπροστά του ἀργοί, δυσκίνητοι καί κουρασμένοι ἀπό τόν ἑαυτό τους καί τίς ἐπιχειρήσεις τους.Ὁ δικός μου φίλος γνωρίζει τό βαθύ νόημα τῆς πιό μικρῆς κίνησης, καί ἀνοίγει τούς κρουνούς τοῦ θάρρους σέ ὅποιον βρίσκεται μέσα στήν ἀποκαρδίωση. Δέν θέλει νά τόν ὀνοματίσω, κι ἔτσι κι ἐγώ σωπαίνω.

     Ἔχω κι ἕναν ἀκόμη φίλο πού δέν θέλει νά μιλῶ γι αὐτόν. Εἶναι φίλος τῶν παραπάνω καί πολλῶν ἀκόμη πού θά ἔπαιρνε σελίδες καί σελίδες νά καταγράψω τά ὀνόματά τους. Πῶς ὅμως δέν θά μπερδευτῶ ἀκόμα κι ἐγώ, ὅταν ἀναφέρομαι σ’αὐτόν; Ἕνα ὄνομα μπορεῖ νά γίνει παγίδα, ἀλλά μπορεῖ ἐπίσης νά ἀνοίγει τήν πόρτα τοῦ κλουβιοῦ ὅπου φυλακίζουμε ἕνα σωρό ἰδέες , ἄλλοτε περαστικές κι ἄλλοτε περισσότερο σταθερές, κι ὅπου μποροῦμε νά φυλακίσουμε ἐπίσης ἕνα πρόσωπο ἤ καί τόν ἴδιο μας τόν ἑαυτό . Γι αὐτό, γιά λόγους πού δέν μπορῶ νά ἐξηγήσω καλύτερα, ὅπως οἱ Ἰνδιάνοι πού τά ὀνόματά τους περιγράφουν κάποιο ἰδιαίτερο χαρακτηριστικό ἤ  ἀποδίνουν τήν οὐσία τῶν κατόχων τους, προτιμῶ νά κάνω κάτι παρόμοιο:

     Ὁ Μαζεύοντας Χόρτα εἶναι ἕνας ἀπό τούς πιό ἐκλεκτούς μου φίλους.

     Ἀλλά, ὅπως  καθένας πού ἐπιθυμεῖ  νά στέκεται ἀπέναντι στά πράγματα καί τά πρόσωπα δίκαιος, ὀφείλω νά τιμήσω κι ἕναν πολύ κοντινό φίλο. Τόσο κοντινό πού εἶναι σχεδόν ἀθέατος. Ἄν τόν πεῖς « Κοντορεβυθούλη » τόν ἀδικεῖς. Ἄν τόν πεῖς « Ἡρακλή » πέφτεις σέ νέες ὑπερβολές. Εἶναι παράξενο πού δύσκολα μπορεῖς νά χρησιμοποιήσεις γυναικεῖα ὀνόματα γι αὐτόν. Ἄν εἶσαι γυναίκα... ἐδῶ τά πράγματα μπλέκονται. Ὁπωσδήποτε, ἔχει ὄνομα τό ὁποῖο ,κατά κάποιο τρόπο, πρέπει ἀφ’ ἑνός νά τό ἀνακαλύψεις, ἀφ’ἑτέρου νά τό δώσει...ὁ ἴδιος, κι ὄχι νά τό κατασκευάσεις μέ τό ἔτσι θέλω.

     Ἄν δέν τόν ἐκτιμᾶς ζαρώνει, καί μπορεῖ νά γίνει μικρότερος κι ἀπό τόν Κοντορεβυθούλη. Ἄν ὅμως πᾶς στήν ἄλλη ἄκρη μπορεῖ νά φουσκώσει τόσο πού στό τέλος... νά σκάσει ὅπως πολλοί γίγαντες τῶν παραμυθιῶν. Πολύ ἁπλά χρειάζεται  νά τόν ἐμπιστεύεσαι: ἔχει ὅλες τίς δυνατότητες γεροῦ σπόρου. Σ’ ὅ,τι κι ἄν ἐξελιχθεῖ, τό μέγεθός του δέν θά ἔχει σημασία.Ἡ κυοφορία, ἡ ἀνάπτυξη καί ἡ καρποφορία του, αὐτά εἶναι τά σημαντικά. Θά ἤθελα , ἀλλά δέν τά καταφέρνω νά μιλήσω πληρέστερα γιά τόν πλησιέστερο  μου φίλο. Δέν ἀρκεῖ τό ὅτι θέλω ἐγώ - αὐτό δηλαδή πού νομίζω πώς εἶμαι ἐγώ. Πρέπει νά μιλήσει μιά ἀλήθεια. Γιά τήν ὥρα ἀρκεῖ πού τή νιώθω, ὅσο κι ἄν λυπᾶμαι πού δέν μπορῶ νά τήν μοιραστῶ. Μιά ἀλήθεια εἶναι πληρέστερη ὅταν μοιράζεται.

*

      Ὅποιος ἔχει βηματίσει ἔστω καί λίγα βήματα πιό πέρα ἀπό τήν ἐπιφάνειά του, θά ἔχει γρήγορα ἀντιληφθεῖ ὄχι μόνο πόσο μόνος εἶναι ἀλλά καί πώς κανένα παραπάνω βῆμα δέν μπορεῖ νά κάνει χωρίς τή βοήθεια ἀληθινῶν φίλων:

     Προστρέχει σέ λόγια ἔμπειρων , κι αὐτά γίνονται φίλοι του γιά λίγο καιρό.Προστρέχει στίς διηγήσεις ἄλλων πού προχώρη-

σαν πάνω κάτω στόν ἴδιο δρόμο πρίν ἀπ’ αὐτόν – κι αὐτοί γίνονται φίλοι του ἐπίσης. Ψάχνει διαρκῶς τόσο γιά ἄγνωστους παλιούς ὅσο καί γιά νέους φίλους. Περίοδοι εὐφορίας  μέ τούς φίλους παρόντες, διαδέχονται περιόδους ξηρασίας μέ τούς φίλους ἀποτραβηγμένους σάν ...νά τούς ρούφηξε ὁ δρόμος. Ὥστόσο ποτέ δέν εἶναι ἐντελῶς μά ἐντελῶς ἄδειος, ὅσο κι ἄν μοιάζει πώς ἔτσι ἀκριβῶς εἶναι, δηλαδή ὁλόκενος. 

     Κάθε φίλος ἔχει ἀφήσει τό ἀποτύπωμα του σάν λουλούδι πού ἀφήνει τό ἅρωμά του καί πάνω μας καί ὁλόγυρά μας,  καιρό μετά πού ἔχει χαθεῖ ἀπό τήν ὅρασή μας. Κάποτε μάλιστα δέν ὑπάρχουν παρά... μόνον φίλοι. Καμία ἐχθρότητα, καμιά ἀντιπάθεια, καμιά προσβολή. Μόνον τό ἅρωμα μιᾶς ὑπέροχης κατανόησης συνδέει τά παρόντα καί τά μέλλοντα,τό τώρα καί τό χτές,τούς ζωντανούς καί τούς κοιμηθέντες, τούς ἀλλόγλωσ-

σους καί τούς ὁμόγλωσσους . Ἀπό κεῖ ἔρχεται αὐτή ἡ εὐωδιά; Ἀπό ποῦ ; Ἡ ψυχή μοιάζει ἱκανή νά τή δεχτεῖ ἀλλά καί νά τήν παράγει.

*

      Ἡ Μεγάλη Τετάρτη εἶναι ἡ μέρα πού πλένεις τά πόδια τῶν φίλων καί πού οἱ φίλοι προσέρχονται καί νίβουν τά δικά σου. Τί θεραπευτικά καί γλυκά πού εἶναι τά δάχτυλά τους! Ὁλόκληρος συγκεντρώνεσαι στά πόδια πού ἡ ἀγάπη τῶν φίλων τά φροντί-

ζει. Σιγά σιγά ἡ αἴσθηση ἀνεβαίνει σ’ ὅλο τό σῶμα, ἁπλώνεται στήν κοιλιά καί στόν θώρακα, χύνεται μέλι στόν οἰσοφάγο,  καί ὑγιές αἷμα στούς πνεύμονες. Τά δάχτυλα τῶν φίλων εἶναι τά δάχτυλα τῆς Ἀνάσας τοῦ Θεοῦ:

     Ἅγιο Ὄνομα – δέν μπορεῖς οὔτε νά τό προφέρεις τό ὄνομα τῶν φίλων.

     Ὅλοι γίνονται Ἕνας κι εἶσαι μέσα στόν Ἕνα Φίλο Φίλος. Αὐτός γνωρίζει τό ὄνομά σου. Γέρνεις στόν ὦμο του.

     Μοιάζει πώς ὁ χρόνος σταμάτησε ἐντελῶς, πώς δέν θά εἶναι παρά μόνο καί γιά πάντα Μεγάλη Τετάρτη. Οὔτε θέλεις, οὔτε ἀντέχεις νά σκεφθεῖς γιά καμιάν ἄλλη μέρα, γιά κανέναν ἄλλο αἰώνα.

     « Ἄς στήσουμε μιά σκηνή, κι ἄς μείνουμε ἐδῶ, εἶναι πολύ ὡραία,  Κύριε ! »

*

  Μακρύς χρόνος κυλᾶ ἀπό τότε πού τό παλιό σῶμα τῆς

νύμφης ἔχει πέσει σάν ἄχρηστο νυφικό. Τώρα βρίσκεται γυμνή,

μέ μόνο κάλυμμα τά μαλλιά της. Ἕνα τριχωτό σῶμα θυμίζει κάπως τόν Βαπτιστή...

     Εἶναι κι αὐτή μιά ἐλάχιστη κάμπια, ἡ δυνατότητα ἑνός μέλλοντος φτερωτοῦ πλάσματος ζεστοῦ καί πάλλοντος.

     Ἀλλά τώρα ἔχουν χαθεῖ ὅλοι οἱ φίλοι. Ὑπῆρξαν ἄραγε ποτέ;

     Ὑπῆρξε ἡ ἐπιθυμία τους. Ἡ παρουσία τους ὅμως ὑπῆρξε;  Ἦταν, μᾶλλον, σύμμετρη κι αὐτή μέ τήν κατάστασή τῆς νύμφης τότε. Μέσα σέ μιά ζωή, πρέπει νά πεθάνουμε καί νά γεννηθοῦμε πολλές φορές, καί κάθε φορά πεθαίνει ὅλος ὁ κόσμος , κι ὅλος ὁ κόσμος γεννιέται πάλι καί πάλι μεγαλύτε-

ρος, σέ συμμετρία μέ τή νέα κατάσταση. Ἔτσι κι οἱ φίλοι πεθαίνουν καί ξαναγεννιοῦνται, γιατί ἡ μεταμόρφωση εἶναι μιά διαρκής δυναμική ὑπόθεση.

     Ἐντούτοις μέ ἐπίμονο παράπονο ὅλοι ψιθυρίζουμε στενάζοντας :

  « Ἄς στήσουμε μιά σκηνή, κι ἄς μείνουμε ἐδῶ. Εἶναι πολύ ὡραία ἐδῶ , Κύριε ! »

          Ἤδη  ὅλα ἔχουν ὅμως  μετακινηθεῖ, κι ἐμεῖς μαζί · σπέρματα σίτου  ἐντός τοῦ μεγάλου νιπτῆρος στό Χρυσό Ψυχοσάββατο.

                                                                        

                                                                     

                                                                    Μεγάλη Τετάρτη 2012 -  28 Μαίου 2015,

                                                                                        πομένη τῆς ἐκδημίας

                                                                                      τῆς κυρίας μητερούλας

                                                                                           Εὐδοξούλας Λαδιᾶ

                     

Add comment
  • No comments found
Mοιραστείτε αυτό το άρθρο

SFbBox by psdtohtmlcenter.com