ΜΙΑ ΔΥΣΒΑΣΤΑΧΤΗ ΕΚΠΛΗΞΗ

 

 «Δάση μετεωρίζονται, σκιὲς ὑπνοβατοῦν, ὁ κόσμος ἐξατμίζεται, τὰ γήινα ἀνεβαίνουν καὶ τὰ σύννεφα χαμηλώνουν. […] Ἡ πάχνη ἀνεβαίνει ἀπ’ τὴ γῆ καὶ βαφτίζει τὶς εἰκόνες τοῦ κόσμου στὴ μεταφυσικὴ καὶ στὴν ποίηση.»

Μάρω Βαμβουνάκη

 Π ο λ υ σ ύ θ α μ π ο  ἀπαύγασμα. Συρροὴ τόσου πράσινου. Λυγερά, νά, Ἀλαφιάσματα. Τόσο φῶς σὲ συστάδες. Διακαὴς ἀκοή. Κατακίτρινα στίγματα. Κ ι_ ἕ ν α_ ἔ μ μ ι σ χ ο_ β λ έ μ μ α.

Νὰ μιὰ Χώρα Ἀχνή! Πόσα ἀκόμα ἀθέατα… Νὰ ἡ σιωπὴ σὰν διαγγέλλεται! Ὡς δυσβάσταχτη ἔκπληξη… Νὰ μιὰ ἔναστρη μέρα! …Π ό σ α_ Ἀ θ έ α τ α_ Δ ρ ώ μ ε ν α… Νὰ ἕνα θαῦμα ποὺ ἄπτεται! Τόσο κάλλος ἀπέριττο… Νὰ ἕνα ρῖγος ποὺ τρέχει! Διόλου πέρας στὰ πέρατα… Νὰ μιὰ ἀπέραντη πλάση!

 

Αντι-Λεζάντες

  

Μικρή δοκιμή για τη σχέση

μιας φωτογραφίας με τη λεζάντα της

 

 

Γιώργος Καστρινάκης

Ότι ο Φώτης Κόντογλου είναι ο άνθρωπος που, στη διάρκεια του 20ου αιώνα, επανέφερε την εκκλησιαστική ζωγραφική στον λησμονημένο της εαυτό προβαίνει, ως γεγονός, ευρέως γνωστό.

Δεν προβαίνει εξ ίσου συνειδητό ωστόσο ότι ο ίδιος άνθρωπος υπήρξε, συγχρόνως, ο γεννήτορας της νεώτερης όντως ελληνικής εικαστικής δημιουργίας, όσον αφορά το πεδίο και της κοσμικής θεματολογίας.

 

Αναρωτιόμουνα κάποτε πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν νειάτα χωρίς ποίηση − άνθρωποι νέοι, δηλαδή, που διατρέχουν την πλάση χωρίς να τους έχει συνεπάρει το ρίγος της.

Ακόμα πιο εμφατική η απορία μου, όταν επρόκειτο για μια ποίηση που καταφάσκει στη χαρά της ζωής, την τραγουδάει κιόλας μέχρι τη σωματική της έκφανση − όπως η ποίηση του Ελύτη ας πούμε ή (να, εδώ) του Εγγονόπουλου.

 

Ἡ ἐμφάνιση στὴν Ἱστορία τοῦ «Ἰσλαμικοῦ Χαλιφάτου» ἰσοδυναμεῖ, αὐταποδείκτως, μὲ μιὰ τερατογονία. Τὸ οὐσιῶδες ἐρώτημα ὅμως εἶναι ἐὰν ἐπρόκειτο γιὰ ἐμφάνιση καταμεσῆς του κενοῦ ἤ, ἀντίθετα, ἂν ὑπῆρξαν συγκεκριμένες συνθῆκες ποὺ τὴν προξένησαν.

Πρόκειται γιὰ ἐρώτημα ἀδιερεύνητο, ὡς γνωστόν. (Τουλάχιστον σὲ ἐπίπεδο εἰδησεογραφικό − μόνο ποὺ ἡ δημοσιογραφικὴ φιλολογία, στὶς μέρες μας, εἶναι αὐτὴ ποὺ ἐπικαθορίζει ὁποιαδήποτε ἄλλη.) Καὶ ἀκριβῶς ἡ ἀπουσία τῆς ἔρευνας τούτης μᾶς κατατοπίζει, ἐξ ἀρχῆς, ὅτι ἡ σχετικὴ ἀφήγηση ἔχει πλήρη ἐπίγνωση μιᾶς ὅλως ἀμφισβητήσιμης συγκροτήσεως.

Στον Ευάγγελο Μεϊμαράκη αναγνωρίζουμε, νομίζω όλοι, ένα "προφίλ" ασυγκρίτως πιο διαλεκτικό και ανθρώπινο εν συγκρίσει, ας πούμε, με το αγριάνθρωπο ύφος του μετεκλογικού Αντώνη Σαμαρά − αλλά και του Ευάγγελου Βενιζέλου.

Υπερτιμά τα επιχειρήματά του, όμως, οπότε ζημιώνει τελικά κι ο ίδιος την παράταξή του, όταν αποφασίζει να ιδεολογικοποιήσει την αντιπαράθεση με την Αριστερά: «Η αξεπέραστη διαφορά μας είναι ο κρατισμός», τής λέει, «εμείς θέλουμε ένα κράτος μικρό, ενώ εσείς μεγάλο.»

Σήμερα στο Αντίφωνο

SFbBox by psdtohtmlcenter.com