Χρόνους πολλούς μοῦ πῆρε νά συνειδητοποιήσω τί ἦταν αὐτό πού μέ μάγευε στή γραφή τοῦ Παπαδιαμάντη. Ἦταν ἡ γλῶσσα ἡ μελίρρυτος τοῦ κυρ-Ἀλέξανδρου, μήπως τό μεταγγιζόμενο ἦθος, τά τεταπεινωμένα πρόσωπα ἤ ἡ μετάβασή μου σέ χρόνους καί τόπους ἀλλοτινούς;

   Τό «φῶς» του «’ενῶ ἐφαίνετο ἐκεῖ ἀκίνητον, ὡς καρφωμένον…ἐμακρύνετο, ἐφαίνετο ἀπώτερον ὁλοέν». Κι ἔνιωσα ἔτσι μέσα στά γεγονότα καί τήν ἀναπνοή τοῦ μυστήριου ταυτόχρονα.

  Ὁ χρόνος πού ἐνδιαφέρει τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη δέν εἶναι ὁ γραμμικός χρόνος τοῦ ρολογιοῦ. Τήν ὕπαρξη τήν ἐνδιαφέρει ὄχι ὁ χρόνος πού περνᾶ ἀλλά ὁ χρόνος πού σώζεται. Δέν περνάμε μόνο ἐμεῖς μέσα ἀπό τόν χρόνο ἀλλά καί ὁ χρόνος περνᾶ μέσα ἀπό ἐμᾶς. Σπουδάζει μέ αὐτή του τήν κίνηση τό ΥΠΑΡΧΩ πού ἀπό τή φθορά τόν ἐλευθερώνει. Σάρκα δανείζεται ἀπό τή σάρκα μας νά γίνει αἰώνιος. Ἀπό τή δυναμική τοῦ προσώπου τό ὕψος του.Ὁ χρόνος δέν εἶναι γραμμικός , εἶναι καθολικός. Δέν ὑπάρχει ΝΥΝ δίχως ΑΕΙ οὔτε ΑΕΙ δίχως ΝΥΝ. Χρόνος δέν εἶναι ἡ διαδοχή τῶν στιγμῶν ἀλλά ἡ μετοχή τῶν στιγμῶν στήν αἰωνιότητα.

                                                «Χρόνος πρίν καί χρόνος μετά

                                                  Ρέψιμο ἀνθυγιεινῶν ψυχῶν» Τ.S.ELIOT

Ἀνησυχοῦμε γιά τήν οἰκονομική κρίση ἀλλά ποτέ δέν ἀνησυχήσαμε πραγματικά γιά τό γεγονός ὅτι ζοῦμε μέσα «σέ ἕναν κόσμο πτωχευμένης πραγματικότητας»(Ζήσιμος Λορεντζάτος) καί ἀλήθειας .

              Ἀνάβουν σβήνουν  στῆς ψυχῆς τό κατάστρωμα

                 ἡμέρες φορτωμένες πελάγη ἀπό ἀπουσίες

                    ὁ χρόνος μας γέρασε δίχως συνείδηση

SFbBox by psdtohtmlcenter.com