«Τό βαρύ φύλλον τῆς αἰωνιότητος» εἶναι ὁ ἄνθρωπος

    κάθε φορά πού ὁ τρόπος μας τόν καταντᾶ ναυάγιο.

Εἶναι τραγικό ἀλλά ὀ στίχος κυριολεκτεῖ.

Ὁ τρόπος τῆς ἀνθρωπότητας γίνεται πιά τό βαρύ φύλλον τῆς αἰωνιότητας. 

«λευκήν σελίδα μέ μυστηριώδη γράμματα τῆς ἱστορίας τοῦ πόνου» ( συνεχίζει ὁ Παπαδιαμάντης).

Μέ κάθε ναυάγιο ὡς ἀνθρωπότητα

Ναυαγοῦμε ὡς πρός τήν αἰωνιότητα.

Πληροφορούμαστε γιά ναυάγια ὅπως πληροφορούμαστε γιά τόν καιρό.

Ἔτσι λιγοστεύουμε τόν καιρό καί ὁ καιρός μας λιγοστεύει.

Δῶρα ἀγάπης ἤ δῶρα πρός ἐξαγορά συνειδήσεων;

Ἡ ἀληθινή δωρεά δέν εἶναι σχῆμα ἐξωτερικό.

Εἶναι ἡ συνέχεια μιᾶς ἐσωτερικότητας πού σμιλεύει πύρινα τήν ὕπαρξη πρός τό καθαγιαστικό πνεῦμα τῆς προσφορᾶς καί τῆς διακονίας.

Κατά τήν ἀληθινή δωρεά μεταβιβάζεται στόν ἀποδέκτη ὄχι τόσο τό ἐξωτερικό  σχῆμα ὅσο ἡ ζέση τῆς ἀγάπης πού καθιστᾶ τό δῶρο ὑπέροχο ἀκόμη κι ὅταν ὑπό ὅρους ὑλικούς θεωρεῖται ἀσήμαντο.

Τό δῶρο, κι ἄς εἶναι ἕνα κουρελάκι, γίνεται τότε μιά προέκταση τῆς καρδιακῆς φλόγας ἱκανή νά ἀποθανατίσει στή μνήμη τήν ἱερότητα τῆς στιγμῆς.

Βαθιά πολύ εἶναι ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου.

Ἐκεῖ στά βάθη της βρίσκεται ἡ λύση στό αἴνιγμα τῆς ὕπαρξης.

Γιά αὐτό ἀγαπᾶ νά καταδύεται. Γίνεται γοργόνα. Πάντοτε ὁ νόστος τοῦ βάθους ἀποτυπωμένος  στό βλέμμα της. Ἡ προσοικείωση τοῦ βάθους  εἶναι πόθος ἀστείρευτος.

Ὅμως γιά νά μπορέσει νά καταδυθεῖ ἡ ψυχή πρέπει νά ἀποκτήσει σῶμα. Πρέπει νά ἐνδυθεῖ ὅλον τόν κόσμο, κόσμο ὁρατό καί κόσμο ἀόρατο, νά πραγματώσει τήν  ἀντάμωση σέ ὅλα τά ἐπίπεδα, νά ὑποστασιάσει καθετί πού στόν κόσμο αὐτόν τῆς δόθηκε σάν μυστικό κλειδί Παραδείσου.

Οτεχνικές τς γραφς εναι βοηθητικά ργαλεα τς κφρασης. Σέ καμμία περίπτωση δέν μπορον νά μεταγγίσουν ναπνοή στό λόγο.  Ἡ ἀναπνοή τολόγου προέρχεται πό τήν πίσκεψη τομυστηρίου στήν καρδιά σου. Ατό πού χουμε συνηθίσει νά ποκαλομε μπνευση. μπνευση θά πεῖ ἐν πνεύματι Θεοπροσέγγιση τς λήθειας νάλογα μέ τόν συχασμό τς ψυχς καί τήν  σκητική συνειδητότητά της. Πηγή τς μπνευσης δέν εναι νος μας. Δέν εναι τό ντιλαμβάνομαι λλά τό καταλαμβάνομαι. Ἡ ἔμπνευση λειτουργετήν κατάληψη τοσημαινομένου τς Δημιουργίας.

   

Οἱ ἐπιθυμίες φανερώνουν τά κενά τῆς ψυχῆς.

 Τό ἔλλειμα τῆς πληρότητας γεννᾶ τήν ἐπιθυμία.

  Ἐπικίνδυνη εἶναι ἡ ἀθυμία καί ἡ βαρυθυμία

ὡς ἀδιέξοδο τέλμα στήν ἀνάσα τῆς ψυχῆς.

Ἡ ἐπιθυμία προέρχεται ἀπό τό θυμικό τῆς ὕπαρξης. 

Ἐκφράζει τίς ἀνάγκες της ὕπαρξης

προκειμένου νά ὁλοκληρωθεῖ.

  

Mέ ἀφορμή τό πολύτιμο  πόνημα «Πῶς νά εἰσέλθω στήν καρδιά;  /ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ»  τοῦ Μητροπολίτου Διοκλείας  Κάλλιστου Ware,

μᾶς δίνετε ἡ εὐκαιρία νά ἀναστοχαστοῦμε γιά τόν οὐσιαστικό ἐπαναπροσανατολισμό τῆς παιδείας μας.

Ἄν σύμφωνα μέ τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ «βαθεῖα καρδία» σηματοδοτεῖ τό ἀνθρώπινο πρόσωπο σέ ὅλο τό πνευματικό του βάθος, ἄν ἀποφασίζει γιά τόν αἰώνιο προορισμό μας, ἄν εἶναι τό ἠθικό κέντρο, τό καθοριστικό στοιχεῖο τῶν ἐνεργειῶν μας, ἄν εἶναι ἡ ἔδρα τῆς βαθιᾶς αὐτοσυνειδησίας καί αὐτογνωσίας,

SFbBox by psdtohtmlcenter.com