ΦωςΦωνή

  Το ιστολόγιο της Κατερίνας  Αθηνιώτη-Παπαδάκη

   Ὅταν οἱ ἀριθμοί δέν καθορίζουν σχέσεις ἀλλά ἐξουσίες, 

   δηλώνουν ὄχι τήν ἁρμονία τοῦ σύμπαντος

    ἀλλά τήν ἀσφυξία τῆς ἀνθρωπότητας.

Εἶχα πάντα τήν αἴσθηση ὅτι ἔμοιαζαν οἱ ἀριθμοί μέ διαμελισμένα μέλη. Ὅτι εἴχαν ἀποσπαστεῖ ἀπό τῆς ἁρμονίας τό σῶμα δίχως τό ὁποίο δέν ὑφίστανται.

Διότι οἱ ἀριθμοί προκύπτουν ὡς ἐπίγνωση συγκεκριμένων σχέσεων. Ἔνιωθα πώς εἴχαμε κάνει ἀπαγωγή τῶν ἀριθμητικῶν ἀξιῶν ἀπό τό ὀντολογικό τους πλαίσιο καί ὅτι καταχραζόμαστε τά ὀνομαστικά τους μέτρα.

Κατερίνα Αθηνιώτη

« Ω Ευρώπη δεν είσαι παρά η συνέχιση του Βαραβά »

από μνήμης Ν. Καρούζος

Διότι η ευρώπη έθεσε κέντρο τον Μαμωνά. Το οικονομικό της κέντρο προκλητικά πλέον εγκληματεί καθώς διαχειρίζεται τον πλούτο έτσι που να δημιουργεί δύο συγκεκριμένες κατηγορίες πολιτών. Όχι πλούσιους και φτωχούς αλλά πλούσιους και δούλους. Είναι η αποκαλούμενη ευρώπη των δύο ταχυτήτων. Η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα δείχνει ότι δεν έχει ανάγκη από πολίτες αλλά από δούλους.

    Ἡ ἀνάσα εἶναι ἁπλή, εἶναι καί θεία. Πηγή της ἔχει τήν πνοή τοῦ Θεοῦ. Μέ τήν ψυχή ἡ ἀνάσα παίρνει ρυθμό. Γίνεται ἀναπνοή. Ὅταν ἔχει αἴσθηση Θεοῦ γίνεται ἄνω-πνοή, φωτισμός καί εἰρήνη. Ὅταν δέν ἔχει γίνεται ἄγχος, ἀγχόνη τῆς ψυχῆς.

    Ἡ ἀνάσα μᾶς παρέχει τή δυνατότητα τῆς πορείας ἀπό τό κατ᾿ εἰκόνα στό καθ᾽ ὁμοίωση. Τή δυνατότητα νά συντονιστοῦμε ὄχι μόνο μέ τήν ὑλική διάσταση ἀλλά καί μέ τό μυστήριο.

   Κατά τή συνείδηση καί ὁ ρυθμός τῆς ἀναπνοῆς.

  Ὁ χρόνος πού ἐνδιαφέρει τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη δέν εἶναι ὁ γραμμικός χρόνος τοῦ ρολογιοῦ. Τήν ὕπαρξη τήν ἐνδιαφέρει ὄχι ὁ χρόνος πού περνᾶ ἀλλά ὁ χρόνος πού σώζεται. Δέν περνάμε μόνο ἐμεῖς μέσα ἀπό τόν χρόνο ἀλλά καί ὁ χρόνος περνᾶ μέσα ἀπό ἐμᾶς. Σπουδάζει μέ αὐτή του τήν κίνηση τό ΥΠΑΡΧΩ πού ἀπό τή φθορά τόν ἐλευθερώνει. Σάρκα δανείζεται ἀπό τή σάρκα μας νά γίνει αἰώνιος. Ἀπό τή δυναμική τοῦ προσώπου τό ὕψος του.Ὁ χρόνος δέν εἶναι γραμμικός , εἶναι καθολικός. Δέν ὑπάρχει ΝΥΝ δίχως ΑΕΙ οὔτε ΑΕΙ δίχως ΝΥΝ. Χρόνος δέν εἶναι ἡ διαδοχή τῶν στιγμῶν ἀλλά ἡ μετοχή τῶν στιγμῶν στήν αἰωνιότητα.

                                                «Χρόνος πρίν καί χρόνος μετά

                                                  Ρέψιμο ἀνθυγιεινῶν ψυχῶν» Τ.S.ELIOT

   Χρόνους πολλούς μοῦ πῆρε νά συνειδητοποιήσω τί ἦταν αὐτό πού μέ μάγευε στή γραφή τοῦ Παπαδιαμάντη. Ἦταν ἡ γλῶσσα ἡ μελίρρυτος τοῦ κυρ-Ἀλέξανδρου, μήπως τό μεταγγιζόμενο ἦθος, τά τεταπεινωμένα πρόσωπα ἤ ἡ μετάβασή μου σέ χρόνους καί τόπους ἀλλοτινούς;

   Τό «φῶς» του «’ενῶ ἐφαίνετο ἐκεῖ ἀκίνητον, ὡς καρφωμένον…ἐμακρύνετο, ἐφαίνετο ἀπώτερον ὁλοέν». Κι ἔνιωσα ἔτσι μέσα στά γεγονότα καί τήν ἀναπνοή τοῦ μυστήριου ταυτόχρονα.

Ἀνησυχοῦμε γιά τήν οἰκονομική κρίση ἀλλά ποτέ δέν ἀνησυχήσαμε πραγματικά γιά τό γεγονός ὅτι ζοῦμε μέσα «σέ ἕναν κόσμο πτωχευμένης πραγματικότητας»(Ζήσιμος Λορεντζάτος) καί ἀλήθειας .

              Ἀνάβουν σβήνουν  στῆς ψυχῆς τό κατάστρωμα

                 ἡμέρες φορτωμένες πελάγη ἀπό ἀπουσίες

                    ὁ χρόνος μας γέρασε δίχως συνείδηση

Mοιραστείτε αυτό το άρθρο

SFbBox by psdtohtmlcenter.com