ΦωςΦωνή

  Το ιστολόγιο της Κατερίνας  Αθηνιώτη-Παπαδάκη

Δῶρα ἀγάπης ἤ δῶρα πρός ἐξαγορά συνειδήσεων;

Ἡ ἀληθινή δωρεά δέν εἶναι σχῆμα ἐξωτερικό.

Εἶναι ἡ συνέχεια μιᾶς ἐσωτερικότητας πού σμιλεύει πύρινα τήν ὕπαρξη πρός τό καθαγιαστικό πνεῦμα τῆς προσφορᾶς καί τῆς διακονίας.

Κατά τήν ἀληθινή δωρεά μεταβιβάζεται στόν ἀποδέκτη ὄχι τόσο τό ἐξωτερικό  σχῆμα ὅσο ἡ ζέση τῆς ἀγάπης πού καθιστᾶ τό δῶρο ὑπέροχο ἀκόμη κι ὅταν ὑπό ὅρους ὑλικούς θεωρεῖται ἀσήμαντο.

Τό δῶρο, κι ἄς εἶναι ἕνα κουρελάκι, γίνεται τότε μιά προέκταση τῆς καρδιακῆς φλόγας ἱκανή νά ἀποθανατίσει στή μνήμη τήν ἱερότητα τῆς στιγμῆς.

Βαθιά πολύ εἶναι ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου.

Ἐκεῖ στά βάθη της βρίσκεται ἡ λύση στό αἴνιγμα τῆς ὕπαρξης.

Γιά αὐτό ἀγαπᾶ νά καταδύεται. Γίνεται γοργόνα. Πάντοτε ὁ νόστος τοῦ βάθους ἀποτυπωμένος  στό βλέμμα της. Ἡ προσοικείωση τοῦ βάθους  εἶναι πόθος ἀστείρευτος.

Ὅμως γιά νά μπορέσει νά καταδυθεῖ ἡ ψυχή πρέπει νά ἀποκτήσει σῶμα. Πρέπει νά ἐνδυθεῖ ὅλον τόν κόσμο, κόσμο ὁρατό καί κόσμο ἀόρατο, νά πραγματώσει τήν  ἀντάμωση σέ ὅλα τά ἐπίπεδα, νά ὑποστασιάσει καθετί πού στόν κόσμο αὐτόν τῆς δόθηκε σάν μυστικό κλειδί Παραδείσου.

   

Οἱ ἐπιθυμίες φανερώνουν τά κενά τῆς ψυχῆς.

 Τό ἔλλειμα τῆς πληρότητας γεννᾶ τήν ἐπιθυμία.

  Ἐπικίνδυνη εἶναι ἡ ἀθυμία καί ἡ βαρυθυμία

ὡς ἀδιέξοδο τέλμα στήν ἀνάσα τῆς ψυχῆς.

Ἡ ἐπιθυμία προέρχεται ἀπό τό θυμικό τῆς ὕπαρξης. 

Ἐκφράζει τίς ἀνάγκες της ὕπαρξης

προκειμένου νά ὁλοκληρωθεῖ.

Ἐλεύθερη πολιορκημένη φρόνηση,
Ἑλληνίδα πεταλούδα
Στό βηματισμό ἐπιστρέφει χοροῦ
Πού ἀνοίγει τή γῆ νά καταπιεῖ
Τόν πολιτευόμενο Ἅδη.
Ἀκέφαλη ἡ Νίκη σηματοδοτεῖ
Το πεῖσμα τοῦ λαοῦ μας πού ἀκέφαλος ἐπιμένει
Καθώς οἱ πολιτικές ἡγεσίες χρόνους καί χρόνους
Ὕπουλα κατακρεουργοῦν  καί βομβαρδίζουν τίς ρίζες του
Προκειμένου μέ ἀπανωτά χτυπήματα νά ἀφελληνίσουν τόν τρόπο του.  

Οτεχνικές τς γραφς εναι βοηθητικά ργαλεα τς κφρασης. Σέ καμμία περίπτωση δέν μπορον νά μεταγγίσουν ναπνοή στό λόγο.  Ἡ ἀναπνοή τολόγου προέρχεται πό τήν πίσκεψη τομυστηρίου στήν καρδιά σου. Ατό πού χουμε συνηθίσει νά ποκαλομε μπνευση. μπνευση θά πεῖ ἐν πνεύματι Θεοπροσέγγιση τς λήθειας νάλογα μέ τόν συχασμό τς ψυχς καί τήν  σκητική συνειδητότητά της. Πηγή τς μπνευσης δέν εναι νος μας. Δέν εναι τό ντιλαμβάνομαι λλά τό καταλαμβάνομαι. Ἡ ἔμπνευση λειτουργετήν κατάληψη τοσημαινομένου τς Δημιουργίας.

   Τό βιβλίο τῆς κ. Ἀσημίνας Ντέλιου «Παραδοσιακές Ἑλληνικές Φορεσιές Βόρεια Εὔβοια» μοιάζει μέ παραθύρι. Ἄν σιμώσεις καί κοιτάξεις θά δεῖς κυράδες νά κάνουν τό ἄσμα ὕφασμα καί νά κεντοῦν τόν κάμπο του μέ ρόδα καί καρπούς , μέ ἄνθη καί πουλιά. Μιά στιγμή θά σοῦ φανεῖ πώς ντύνονται τόν κάμπο μέ τά λούλουδα, σάν πριγκιπέσσες παραμυθιῶν. Ἵσως νιώσεις πώς σκαλίζουν στήν ἑστία τῆς μνήμης τή στάχτη, μπάς καί βροῦν σπίθα νά ζεστάνουν τήν ψυχρή πιά ὕπαρξη.

Ἀνέμες, ροδάνια, ρόκες, ἀργαλειοί τό ρυθμό κρατοῦν τῆς πατρίδας. Γιατί πατρίδα, ὅπως λέγει ὁ Ὀδυσσέας Ἐλύτης, δέν εἶναι ἕνα σύνολο φυτῶν καί ὑδάτων, ἀλλά ἡ προβολή τῆς ψυχῆς ἑνός λαοῦ πάνω στήν ὕλη.

Τό πόνημα αὐτό εἶναι μιά πολύτιμη παρακαταθήκη γιά τίς γενιές πού μεγαλώνουν μέ λάπτοπ καί κινητά, αἰχμαλωτισμένες σέ εἰκονικές ψευδαισθήσεις μακριά ἀπό τά ἀρώματα τῆς ζωῆς καί τίς ἀνοιχτοσύνες τοῦ μυστηρίου. Τώρα σέ διαγωνισμούς Εὐρωπαϊκούς βραβευόμαστε γιατί ντυνόμαστε, χορεύουμε καί τραγουδάμε μ’ ἕναν τρόπο ξένο σέ μιά γλώσσα ξένη. Πανηγυρική ὕβρη γιά τό ὕφος τοῦ ἥθους πού ὑφάνθηκε ἀπό τούς προγόνους μας.

  

Mέ ἀφορμή τό πολύτιμο  πόνημα «Πῶς νά εἰσέλθω στήν καρδιά;  /ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ»  τοῦ Μητροπολίτου Διοκλείας  Κάλλιστου Ware,

μᾶς δίνετε ἡ εὐκαιρία νά ἀναστοχαστοῦμε γιά τόν οὐσιαστικό ἐπαναπροσανατολισμό τῆς παιδείας μας.

Ἄν σύμφωνα μέ τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ «βαθεῖα καρδία» σηματοδοτεῖ τό ἀνθρώπινο πρόσωπο σέ ὅλο τό πνευματικό του βάθος, ἄν ἀποφασίζει γιά τόν αἰώνιο προορισμό μας, ἄν εἶναι τό ἠθικό κέντρο, τό καθοριστικό στοιχεῖο τῶν ἐνεργειῶν μας, ἄν εἶναι ἡ ἔδρα τῆς βαθιᾶς αὐτοσυνειδησίας καί αὐτογνωσίας,

Ἡ ἐλάχιστη στιγμή πού τό θαμα κρήγνυται ναδύοντας πνοές παραδείσιες, προσδιορίζοντας   μιά  λειτουργία τς ράσεως βαθύτερη, περνδυστυχς παρατήρητη πό τή σύγχρονη τάξη ζως πού πιμένει νάφαιρεῖ ἀπό τήν νάσα τή συνείδηση.

               «ς ναπνοή πρέπει νά ννοήσετε τήν πνευματικότητα»  ( Ν.Γ.Πεντζίκης)  

Διότι νάσα παρέχει στήν ψυχή τή δυνατότητα νά λάβει συνείδηση τοπληρώματος τς λειτουργοσας λήθειας.

γκλωβισμένοιμως στό στεγανό παραπέτασμα τοῦ ὁρατο, γκλωβιζόμαστε ξω πό τό θαμα δυνατώντας νά λάβουμε συνείδηση τς οσίας καί τελικά ατό πού ζομε εναι πουσία ζως.

Mοιραστείτε αυτό το άρθρο

SFbBox by psdtohtmlcenter.com