Οτεχνικές τς γραφς εναι βοηθητικά ργαλεα τς κφρασης. Σέ καμμία περίπτωση δέν μπορον νά μεταγγίσουν ναπνοή στό λόγο.  Ἡ ἀναπνοή τολόγου προέρχεται πό τήν πίσκεψη τομυστηρίου στήν καρδιά σου. Ατό πού χουμε συνηθίσει νά ποκαλομε μπνευση. μπνευση θά πεῖ ἐν πνεύματι Θεοπροσέγγιση τς λήθειας νάλογα μέ τόν συχασμό τς ψυχς καί τήν  σκητική συνειδητότητά της. Πηγή τς μπνευσης δέν εναι νος μας. Δέν εναι τό ντιλαμβάνομαι λλά τό καταλαμβάνομαι. Ἡ ἔμπνευση λειτουργετήν κατάληψη τοσημαινομένου τς Δημιουργίας.

 

Ἡ ἀνάγκη τς γραφς προέρχεται χι πό νάγκη καταγραφς, λλά πό νάγκη μαρτυρίας μις δωρες νοίγματος τς συνειδητότητας, μιςποκάλυψης πού ολόγοι τν ντων σηματοδοτον. Οτεχνικές βοηθον νά γίνει πιό εστοχο, πιό εληπτο, πιό ετυχές καί εηχο τό βάθος τς σιωπς πού τά  νοήματα κρύβουν.

Ὁ ἐν ληθεία λόγος δέν προέρχεται πό τίς λέξεις λλά πό τίς λξεις τοΠαραδείσου. Ἡ ἐν ληθεία τέχνη τολόγου συμβαίνει ταν ολέξεις καταλαμβάνονται χι πό τό νόημα πού μεταφέρουν, λλά πό τή σιωπή πού λειτουργετό νόημα. Τότε λόγος ναπνέει διαχρονικά, συγκαταβαίνει διαπροσωπικά, μεταφέρει μιάν ποφατικότητα πού σέ μπιστεύεται, πού δέν σέ ξαντλεῖ ἀλλά σέ νάγει ναστάσιμα καθώς σέ κάνει μέτοχο δωρεν, μοιράζεται μαζί σου ρτο ζως. λόγος δέν εναι πρός ασθησιασμό γνώση, λλά πρός θρέψη τς παρξης. Καί στήν πραγματικότητα δέν εναι τεχνική τέχνη λλά γάπη πού μετουσιώθηκε καί λαβε σχμα γιά νά σέ συναντήσει, προκειμένου νά ντιληφθες τό ψος καί τό βάθος τς κατά θεόν κλήσης σου. Διότι καί θρέψη τς παρξης χει καί ατή ναν σκοπό: τήν πληρέστερη ραιότητα τοκόσμου, τήν φθαρσία του.

Ἡ ἔμπνευση δέν εναι να χάρισμα γιά κάποιους μόνο νθρώπους. Ἡ ἔμπνευση εναι πίσκεψη τομυστηρίου. Καί γιά ατό φορκάθε νθρωπο πού πιθυμενά πάρχει «’εν ληθεία». Μέ τήν μπνευση καί τά πιό σήμαντα πράγματα ποκτον ερατική σημασία. Τό πρόβλημα εναι τι σύγχρονος νθρωπος χει πειστεῖ ὅτι δέν διαθέτει ντιληπτικόργανο γιά τό μυστήριο. τσιμως κυριολεκτικά τοκόβεται ἡ ἀνάσα. ψυχή δέν ναπνέει, ψυχή δέν χει χαρά. Δέν χει χαρά γιατί δέν ντιλαμβάνεται τόν διο τό Θεό πού μέσα πό τό καθετί κατέρχεται νά τή συναντήσει . Τό Θεό πού μέσα πό τό καθετί στέκεται  ξω πό τή θύρα τς καρδις καί κρούει. Δέν χει νάσα γιατί χάνει τό ξυγόνο πό τήν ρωτική φύση τν πραγμάτων πού τόν καλον σέ βαθύτερη νότητα καί μολογία.

μπνευση εναι προσευχητική προσοχή καί γρήγορση τς παρξης.

Add comment
  • No comments found

SFbBox by psdtohtmlcenter.com