Νίκος Μαυρίδης

Δύο συμπεράσματα, με ευρωπαϊκή και ατλαντική εμβέλεια, προκύπτουν από τις γαλλικές εκλογές: α) η  (Άκρα) Δεξιά οδεύει προς το Κέντρο β) το (Νεο)Φιλελεύθερο Κέντρο κλίνει όλο και περισσότερο προς τον Εθνολαϊκισμό προκειμένου να αφομοιώσει την Δεξιά.  Η συνισταμένη αυτών των κινήσεων οδηγεί το πολιτικό σκηνικό σε μια νέα κατάσταση πραγμάτων που τείνει να παγιωθεί: μια Κεντροδεξιά Σοσιαλδημοκρατία. Παραμένει ως ερώτημα αν το μόρφωμα αυτό θα μπορούσε  να πραγματωθεί εκ των ένδον του Φιλελευθερισμού ή έξωθεν, με λίγα λόγια αν στο τέλος θα μπορούσε να επικρατήσει μια κεντρομόλος Ακροδεξιά ή ένας φυγόκεντρος Νεοφιλελευθερισμός.

Κάθε καιρός έχει τα δικά του λεξιλόγια, πλοκαμισμένα στα προβλήματα που θέτει η ζωή συνολικά.Βγαλμένα μέσα από τόσες αφετηρίες και διαδικασίες αποδεικτικές τα διάφορα λεξιλόγια δημιουργούν εκείνα τα φράγματα, που θα συγκρατήσουν την αλήθεια, που μας επιτρέπουν τη χρήση της.

Νά ἁλιεύεις στά βάθη τῶν στιγμῶν τήν ἀναπνοή τοῦ Θεοῦ.
Τήν πανταχοῦ παροῦσα καί τά πάντα πληροῦσα θεῖα πνοή.
Νά ἐπιτρέπεις σέ αὐτήν τήν παρουσία καί σέ αὐτήν τήν πληρότητα νά σέ καινουργεῖ.
Ἀναπνοή τῶν πραγμάτων εἶναι ἡ αὔρα τοῦ μυστηρίου τους.
Μπορῶ νά σοῦ πῶ «ἡ ἀνθισμένη κερασιά» ἀλλά δέν σοῦ μεταφέρω τήν αὔρα της.
Ἵσως νά γινόνταν πιό εὔγλωτη αὐτή ἡ αὔρα ἄν ἔλεγα:
«Ξάφνου ἔνιωσα πού πήγαιναν τόσα χαμένα φεγγάρια. Μυστική τά σύναζε σιωπή καί τά ’δενε ἄνθη».

«...ἡ ἔρημος εἶναι στήν καρδιά τοῦ ἀδελφοῦ σας.
Ὁ ἀγαθός ἄνθρωπος χτίζει ,ἄν χτίζει, τό καλό.
...Τή θέλησή σας κάντε τέλεια.
Ἐλάτε νά σᾶς δείξω τή δουλειά τοῦ ταπεινοῦ. Ἁκοῦστε.
...Τό νόημα χτίζουμε:
Μιά Ἐκκλησία γιά ὅλους
γιά τόν καθένα μιά δουλειά
καθένας ἐπί τό ἔργο του.

Ἔτσι λοιπόν οἱ πατεράδες σας
ἔγιναν συμπολίτες τῶν ἁγίων καί τοῦ σπιτικοῦ τοῦ
ΘΕΟΥ,
χτισμένου στά θεμέλεια
τῶν ἀποστόλων καί τῶν προφητῶν, μέ τόν Ἰησοῦ
Χριστό κύρια κολόνα.» (Τ. S. ELIOT)

Ὅλα ξεκινοῦν ἀπό τίς φτερούγες αὐτῶν πού ἀγαποῦν.
Μέ προτροπή τοῦ πολύτιμου φίλου Πάνου Τσεπενέκα ἔσκυψα στήν «Στέρνα».
Ὁ Ζήσιμος Λορεντζάτος τήν ἀναφέρει στό «Χαμένο Κέντρο» ὡς τό πνευματικότερο ποιήμα τοῦ Γιώργου Σεφέρη.

Τά ὅρια τοῦ λόγου ὑπερβαίνουν τά ὅρια τῆς γλώσσας.
Διότι ὁ λόγος δέν εἶναι ἔκφραση ἀλλά τρόπος τοῦ εἶναι.
Γιά αὐτό καί ἀναφερόμενοι στή Δημιουργία μιλᾶμε γιά τούς «λόγους τῶν ὄντων»,
δηλαδή τούς τρόπους πού ὑποστασιάζονται τά ἀγαθά θελήματα τοῦ Θεοῦ.
Ἀναζητώντας τά ὅρια τοῦ ἀλφαβήτου καί τῆς γλώσσας πού οἰκοδομεῖται ἀπό αὐτό,
μετεωριζόμαστε ἀνάμεσα στό σημαίνον τοῦ λόγου καί στήν ὀντότητα τοῦ σημαινομένου.

Ἡ ἐπικοινωνία προϋποθέτει ἕνα νόημα. Γιά τόν λόγο αὐτό ἡ γλώσσα δομήθηκε μέ βάση τό νόημα.
Δέν ὑπάρχει λέξη ἤ ἐκφραστικός τρόπος κενός νοήματος. Οὔτε ὑπάρχει λέξη μέ αὐτονομημένη δυναμική.
Διότι κάθε λέξη δηλώνει σχέση.

Νίκος Μαυρίδης

Εδώ και τριακόσια περίπου χρόνια για να κερδίσει μια πολιτική ομάδα το Κράτος πρέπει να κερδίσει δύο πολιτικές ιδέες: τον Λαό και το Έθνος. Ενδέχεται κάποια πολιτική ομάδα να κερδίσει ένα από τα δύο, ωστόσο αν δεν κερδίσει και τα δύο δεν μπορεί να μακροημερεύσει. Στις  ρωμαιοκαθολικές  ή ορθόδοξες  χώρες  όπου η θρησκεία θεωρείται ως περίπου πολιτιστική ιδιοκτησία, είναι αδύνατον να κερδίσεις το Έθνος αν δεν κερδίσεις πρώτα τον Λαό μέσω της Θρησκείας. Στις βόρειες προτεσταντικές  χώρες μπορείς να κερδίσεις τον Λαό μόνο αν πρώτα έχεις κερδίσει το Έθνος δηλαδή τον (αστικό ) Πολιτισμό, η θρησκεία εδώ είναι απλά «μπαλαντέρ».

 TOM WAITS

Γειά σου Τσάρλι˙είμαι έγκυος

Μένω στην 9η

Πάνω ακριβώς από ‘να βρώμικο βιβλιοπωλείο

Την έκανα απ’την Ευκλείδους

Έκοψα την πρέζα

Και σταμάτησα να πίνω ουίσκι

Κι ο δικός μου παίζει τρομπόνι

Και δουλεύει στην πιάτσα.

SFbBox by psdtohtmlcenter.com

Register Login