Προκειμένου νά ἐντρυφήσουμε στόν ἀναγωγικό δυναμισμό τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας
εἶναι εὔστοχο νά καταφύγουμε στήν οἰκεία καί λειτουργική γλώσσα τῆς ἐκκλησίας.
Ἡ κατά καιρούς πολύτιμη ἐνασχόληση τῶν νεοελλήνων μέ τά ἀρχαῖα ἑλληνικά προσέκρουε
στό λεξιλόγιο καί στούς γραμματικούς τύπους πού ἔχουν ἀλλάξει ἀρκετά.
Ἔτσι ἡ ἀπόσταση πού ἔπρεπε νά διανυθεῖ, γιά νά ἀνακτηθοῦν τά ὑψηλά νοήματα
καί ἡ δυναμική τῆς ἀρχαῖας ἑλληνικῆς, πρόσθεται ἀντί νά ἀφαιρεῖ, μεγάλο βάρος
στήν ἀγωνία τοῦ ἕλληνα γιά τό θησαυρό πού ἔκρυβαν οἱ ρίζες του.

«Μέσα στή βάρβαρη ἀνθρωπότητα τό Βυζάντιο ἤτανε ἡ κιβωτός ἡ σφραγισμένη πού φύλαγε μέσα της κάθε πνευματικό θησαυρό,
ἀποχτημένον μέ τόν πόνο καί μέ τήν πίστη.
Στίς ψυχές τοῦ Βυζαντίου ἡ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ ἔφερνε τήν ἀληθινή πίστη καί ἡ μέλλουσα ζωή ἤτανε καθαρή μπροστά τους.
Ὁ ἄνθρωπος καί οἱ ἐλπίδες του τραβούσανε μέ βεβαιότητα πρός τήν αἰωνιότητα.
Λοιπόν τό Βυζάντιο εἶναι ἕνα μεγάλο πρᾶγμα.
Εἶναι ὁ καιρός καί ὁ τόπος πού ζούσανε οἱ ἄνθρωποι μέ τόν πόθο τοῦ ὑπερφυσικοῦ, τῆς αἰωνιότητας.

[ΣΧΟΛΙΟ ΣΕ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ]

Λουλούδια. Τραγούδια. Καὶ τάματα.

Σοῦ φέρνω νὰ στεγνώσεις. Τὰ κλάματα.*

 

Ἀδιάσειστα ἐχέγγυα. Ξύλα, σίδερα, ρόπτρα. Πολυδαίδαλη ἁπλότητα. Σ θ ε ν α ρ ὲ ς  ἁ ρ μ ο γ έ ς.

Πόσα σχήματα τέλεια σ’ ἕνα μόνο του χρῶμα!

Πρᾶα ἔθη. Προσηνεῖς! ἀσφαλίσεις! Χαρακιὲς ἢ ρυτίδες; Ἀνεξίκακα! Τραύματα! Πρᾶα ΕΘΗ π υ ρ ό ς.

 « Ἄν μιλοῦσε ἡ σιωπή,
ἄν φυσοῦσε, ἄν ξέσπαγε-θά ξερίζωνεν ὅλα τά δέντρα τοῦ κόσμου. »
Ν. Βρεττάκος


Ἐνσταυρωμένη ἡ σιωπή,
ἡ αὔρα ἡ λεπτή πού ἐνυπάρχει
σέ ὅλα τοῦ κόσμου τά πράγματα ὀμορφαίνοντάς τα
ὡς μυστική τοῦ αἰωνίου φωνή.
Παραδοθήκαμε στήν κίνηση καί στό θόρυβο
μόνο καί μόνο γιά νά σβήσουμε.

ΜΙΑ ΔΥΣΒΑΣΤΑΧΤΗ ΕΚΠΛΗΞΗ

 

 «Δάση μετεωρίζονται, σκιὲς ὑπνοβατοῦν, ὁ κόσμος ἐξατμίζεται, τὰ γήινα ἀνεβαίνουν καὶ τὰ σύννεφα χαμηλώνουν. […] Ἡ πάχνη ἀνεβαίνει ἀπ’ τὴ γῆ καὶ βαφτίζει τὶς εἰκόνες τοῦ κόσμου στὴ μεταφυσικὴ καὶ στὴν ποίηση.»

Μάρω Βαμβουνάκη

 Π ο λ υ σ ύ θ α μ π ο  ἀπαύγασμα. Συρροὴ τόσου πράσινου. Λυγερά, νά, Ἀλαφιάσματα. Τόσο φῶς σὲ συστάδες. Διακαὴς ἀκοή. Κατακίτρινα στίγματα. Κ ι_ ἕ ν α_ ἔ μ μ ι σ χ ο_ β λ έ μ μ α.

Νὰ μιὰ Χώρα Ἀχνή! Πόσα ἀκόμα ἀθέατα… Νὰ ἡ σιωπὴ σὰν διαγγέλλεται! Ὡς δυσβάσταχτη ἔκπληξη… Νὰ μιὰ ἔναστρη μέρα! …Π ό σ α_ Ἀ θ έ α τ α_ Δ ρ ώ μ ε ν α… Νὰ ἕνα θαῦμα ποὺ ἄπτεται! Τόσο κάλλος ἀπέριττο… Νὰ ἕνα ρῖγος ποὺ τρέχει! Διόλου πέρας στὰ πέρατα… Νὰ μιὰ ἀπέραντη πλάση!

«Ἐξόριστε Ποιητή, στόν αἰώνα σου, λέγε τί βλέπεις;»

Τό Προφητικόν μέρος τοῦ ἔργου, ὡς ὀφθαλμός δικαιοσύνης ἀπό τόν μέλλοντα αἰώνα,
βλέπει ἀπό τή μιά τήν ἀλαζονεία τῶν πολιτικῶν συστημάτων νά διαπράττουν πολέμους στοχεύοντας στήν κυριαρχία,
καθώς καί τήν ἀγορά καί τό κέρδος νά περνοῦν πάνω ἀπό τό πτῶμα τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης.
Ὡστόσο ἡ προφητικά βαθύτερη θέαση, βλέπει τήν ἀναίρεση τοῦ δράματος στήν «ἀλληλουχία τῶν κρυφῶν νοημάτων»,
δηλαδή στό ἐλπιδοφόρο νήμα του μυστηρίου.

 Ο Ελύτης είχε τοποθετηθεί το Μάρτιο του 1992 για το όνομα Μακεδονία,
συνυπογράφοντας μαζί με άλλες πέντε επιφανείς προσωπικότητες των ελληνικών γραμμάτων,
με ανοικτή επιστολή προς τους δώδεκα Υπουργούς Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης
ζητώντας να μην αναγνωριστεί σαν Μακεδονία το «κρατίδιο των Σκοπίων».

Νίκος Μαυρίδης

Οι διοργανωτές των συλλαλητηρίων τονίζουν ορθώς την διακομματική εκπροσώπηση των Ελλήνων στις μεγάλες αυτές συγκεντρώσεις, αλλά παρά ταύτα το ερώτημα παραμένει: ποιος αντιπροσωπεύει όλο αυτό το εθνοκεντρικό πλήθος των συλλαλητηρίων σε κρατικό επίπεδο, ποια είναι η γέφυρα αυτού του κόσμου προς τον εσωτερικό οργανισμό της πολιτείας; Κόμματα με πολιτική προμετωπίδα το  Έθνος  (ακροδεξιά, δεξιά, κεντρώα, μικρά, μεγάλα, μεσαία) παίρνουν ένα μεγάλο ποσοστό αυτού του κόσμου αλλά το μεγαλύτερο κομμάτι μένει έξω. Τα κόμματα που κατέχουν το κράτος είναι κόμματα όπου το Έθνος παίζει διακοσμητικό, παραπληρωματικό ρόλο. Όσο περνάει ο χρόνος η σύγκρουση ανάμεσα στον Σύριζα και την Νέα Δημοκρατία φαντάζει εικονική κι αυτό που αναδύεται είναι η από κοινού αντιπροσώπευση των μεσαίων και ανώτερων στρωμάτων.

Σήμερα στο Αντίφωνο

SFbBox by psdtohtmlcenter.com