«Ποῦ νά τά πῶ τά ἑλληνικά τῆς πίκρας»(Ἐλύτης) τώρα πιά πού διδάσκουμε τήν ἑλληνική ὅπως διδάσκουν στά φροντιστήρια ξένων γλωσσῶν τίς ξένες γλῶσσες; Προκρούστεια λογική- ἀλφάβητο, λεξιλόγιο, γραμματική- σάν νά ταυτίζεται ὁ λόγος μέ τόν «ὑλικό τρόπο γραφῆς τῆς γλώσσας»(Σεφέρης).

Νίκος Μαυρίδης

Για να το μεταφράσουμε στα  νεοελληνικά: Ο Τραμπ, κάτα κάποιο τρόπο, είναι τα χρωστούμενα του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ στον παπανδρεϊκό Λαϊκισμό. Οι ανώτεροι πεπολιτισμένοι του σημιτικού ΠΑΣΟΚ, δεξιόθεν, κεντρόθεν και αριστερόθεν,  χρωστάνε την επιδοτούμενη αεργία, αργομισθία ή  καλομισθία τους  στην εκλογική βάση του Ανδρέα. Τώρα που το λησμόνησαν, οι ψήφοι πηγαίνουν προς τα δεξιά και οι «βρωμύλοι»  populares της άλλης όχθης, που μείναν στην άκρη καθ’ολη την διάρκεια της Μεταπολίτευσης, περιμένουν το δικό τους momentum, αλλά και το δικό τους continuum. Μετά το παλαιολιθικό «Λάος» και την εξτρεμιστική «Χρυσή Αυγή» βρήκαν τον Τσίπρα του Δημοψηφίσματος, αλλ’ αναζητούν τον δικό τους «δεξιό Ανδρέα». Υπό την –εικαζόμενη πάντως- οικουμενική αύρα του Τραμπ ίσως το πετύχουν.  Πιθανότατα όμως, όπως και στην περίπτωση του Μπους Τζούνιορ, οι μαξιμαλιστικές προσδοκίες της λαϊκής δεξιάς  θα διαψευσθούν. Ωστόσο τα πολιτικά μαθηματικά της Ιστορίας την ευνοούν. Όσο για τους «καγκελόφρυδους» δεξιούς του Κυριάκου που πίνουν τον πρωινό καφέ τους με τα δύο δάκτυλα και τους Financial Times, θα πρέπει μάλλον να αντιληφθούν ότι η μοίρα του νεοφιλελευθερισμού είναι ο λαϊκισμός. Ειδάλλως θα αποτελέσουν την δακτυλοδεικτούμενη ουρά της ύστερης Μεταπολίτευσης. Αν δεν προσέξουν, η παλίρροια της Ιστορίας θα τους πάρει μαζί της ως οργανική τσόντα του «Παλαιού Καθεστώτος». Αυτό από το οποίο προήλθαν και αυτό που νομίζουν ότι άφησαν μια για πάντα πίσω τους πιθανόν να το ξαναβρούν ανυπερθέτως  μπροστά τους.

Ἡ δύναμη τῶν ἀνθρώπων εἶναι τά ἔργα τους καί ἡ δικαιοσύνη τῶν ἀνθρώπων εἶναι ὁ χωρισμός τῶν ἔργων τους ἀνάμεσα καλοῦ καί κακοῦ. Βλέπουμε σ’αὐτόν τό χωρισμό τούς ἀνθρώπους ντυμένους μέ τά ἔργα τους. Ὡστόσο ἀπό δῶ καί πέρα μπορεῖ νά λάμψει καί νά χρυσίζει ἡ ποίηση τῆς δικαιοσύνης.

Αγαπητοί φίλοι αναγνώστες,
 
θα ήθελα να σας γνωστοποιήσω πως η συνεργασία μου με τα «Αντιφωνικά Ιστολόγια», τα οποία παρείχαν διαδικτυακή στέγη στη σελίδα μου «Το Πρελούδιο της Σκέψης» έφθασε στο τέλος της με δική μου πρωτοβουλία. Θα παρακαλούσα τους υπευθύνους, μετά τη δημοσίευση του παρόντος αποχαιρετιστήριου κειμένου, και την πάροδο μιας επαρκούς χρονικής περιόδου για την ενημέρωση των αναγνωστών, να καταργηθεί από τα «Αντιφωνικά Ιστολόγια» η σελίδα μου (Το Πρελούδιο της Σκέψης), καθώς και το σύνολο του περιεχομένου της.
 
Τέλος θα ήθελα να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που τίμησαν το «Πρελούδιο της Σκέψης», τροφοδοτώντας το με άρθρα και συνεντεύξεις και βέβαια όλους εσάς που το ανταμείψατε με υψηλά ποσοστά επισκεψιμότητας.
 
Υ.Γ. Θα συναντηθούμε ξανά σε άλλες «συχνότητες».
 
Με τιμή Σωτήρης Αμάραντος, Υπ. Διδάκτορας Πολιτικής Φιλοσοφίας

Ἁγιότητα εἶναι μιά βαθιά εὐαισθησία. Μιά βαθιά ποιητική ματιά πού μπορεῖ νά μεταμορφώνει τά πάντα σέ ἄγγιγμα ψυχῆς. Ὁ ἅγιος εἶναι ποιητής καί εὐαίσθητος. «Γιά νά γίνει κανείς Χριστιανός, πρέπει νά ἔχει ποιητική ψυχή, πρέπει νά γίνει ποιητής. «Χοντρές» ψυχές κοντά Του ὁ Χριστός δέν θέλει.» ἁγ. Πορφύριος.
Ὁ ἅγιος ἀγαπάει ἀκόμη καί τά μή ἀξιαγάπητα. Ἐκεῖνον πού ὅλοι θά περιφρονοῦσαν μέ μεγάλη χαρά, ἡ ἁγιότητα τόν μαζεύει, τόν ἀγκαλιάζει, τόν φιλᾶ μέ πάθος μέχρι νά τόν θεραπεύσει.

Ἡ Ἐκκλησία μιλᾶ ὅλες τίς γλῶσσες καί μεταδίδει τό ἔνα Πνεῦμα, τήν ἀλήθεια καί παράκλησι,
ὅπως συνέβη κατά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς.
Ὁ Λόγος ἔγινε σάρξ καί μίλησε μέ τήν παρουσία καί τήν διαγωγή Του.
Διῆλθε ἰώμενος πᾶσαν νόσον καί εὐεργετῶν πάντα ἄνθρωπον.
Μίλησε διά τῶν πραγμάτων τήν γλῶσσα τῆς ἀγάπης, τήν κατανοητή ἀπό κάθε ἄνθρωπο.
Καί ἔφερε τό εὐαγγέλιο τῆς ἐλπίδος, τῆς ὑγείας, τῆς χαρᾶς καί τῆς σωτηρίας.

 

Κάποιες εὐλογημένες στιγμές βαθαίνει ἡ ἀντίληψη .

Ἕνα μεθεκτικό καλοσυνάτο μελτέμι ἀναζωογονεῖ τή διαισθαντικότητα,

ἡ ἀναπνοή ἀλαφρώνει σά προσευχή καί ἡ θύρα τοῦ μυστηρίου ἀνοίγει.

Ὁ χρόνος χαμογελᾶ σά φίλος, ἡ καρδιά γίνεται ἀκρωτήρι τῆς αἰωνιότητας

καί ὁ νοῦς ἕνα λευκό ξωκλήσι στοῦ φωτός τά διάσελα.

Αὐτό πού ἔλειψε εἶναι ἡ ἀγωγή γιά τό μυστήριο.

Ἡ ἀληθινή φύση βρίσκεται στό μυστήριο.

Τό μυστήριο εἶναι τό πιό φυσικό γεγονός στή ζωή μας.

Εἶναι ὁ ἥλιος τῆς ἁντίληψης μας.

 Δανείζομαι τήν εὐλογημένη φωνή τοῦ Φιλίππου Σέρραρντ

καί τραβῶ τό κουρτινάκι τῆς καθημερινότητας

γιά νά νήψω τήν ὅραση τῆς καρδιᾶς στήν ἀνοιχτοσύνη τοῦ θαύματος. 

Διότι εὐτυχία δέν ὑπάρχει παρά μόνο στό μυστήριο.

Ἡ εὐτυχία εἶναι μέθεξη στό θείο εἶναι.

Ὁ ὑπουργός Παιδείας, ὁ κ. Ν. Φίλης, χαρακτήρισε ἄχρηστη τή διδασκαλία τῶν (ὑποτυπωδῶν) ἀρχαίων ἑλληνικῶν στό Γυμνάσιο. Στό παρόν σημείωμα δέν προτίθεμαι νά ἀναπτύξω διά μακρῶν τήν ἀξία καί τή χρησιμότητα τῆς ἐκμάθησης τῶν παλαιότερων μορφῶν τῆς ἑνιαίας διαχρονικῶς γλώσσας μας. Αὐτό τό ἔχω ἤδη κάνει σέ δύο βιβλία μου γιά τήν Λειτουργική καί Ἐκκλησιαστική γλῶσσα. Ἐδῶ θά ἀρκεσθῶ σέ δύο γνῶμες πού ἐξέφεραν οἱ τιμηθέντες μέ Νόμπελ ποιητές μας Ὀδυσσέας Ἐλύτης καί Γιῶργος Σεφέρης. Λέγει λοιπόν ἐπί τοῦ προκειμένου ὁ Ὀδυσσέας Ἐλύτης:«Ἐπειδή ἐγώ δέν ξέρω νά ὑπάρχει παρά μία γλώσσα ἡ ἑλληνική, ὅπως ἐξελίχθηκε ἀπό τήν ἀρχαία, πού ἔπρεπε νά εἶναι τό μεγάλο καμάρι μας καί τό μεγάλο μας στήριγμα.

SFbBox by psdtohtmlcenter.com