[ΣΧΟΛΙΟ ΣΕ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ]

Λουλούδια. Τραγούδια. Καὶ τάματα.

Σοῦ φέρνω νὰ στεγνώσεις. Τὰ κλάματα.*

 

Ἀδιάσειστα ἐχέγγυα. Ξύλα, σίδερα, ρόπτρα. Πολυδαίδαλη ἁπλότητα. Σ θ ε ν α ρ ὲ ς  ἁ ρ μ ο γ έ ς.

Πόσα σχήματα τέλεια σ’ ἕνα μόνο του χρῶμα!

Πρᾶα ἔθη. Προσηνεῖς! ἀσφαλίσεις! Χαρακιὲς ἢ ρυτίδες; Ἀνεξίκακα! Τραύματα! Πρᾶα ΕΘΗ π υ ρ ό ς.

 « Ἄν μιλοῦσε ἡ σιωπή,
ἄν φυσοῦσε, ἄν ξέσπαγε-θά ξερίζωνεν ὅλα τά δέντρα τοῦ κόσμου. »
Ν. Βρεττάκος


Ἐνσταυρωμένη ἡ σιωπή,
ἡ αὔρα ἡ λεπτή πού ἐνυπάρχει
σέ ὅλα τοῦ κόσμου τά πράγματα ὀμορφαίνοντάς τα
ὡς μυστική τοῦ αἰωνίου φωνή.
Παραδοθήκαμε στήν κίνηση καί στό θόρυβο
μόνο καί μόνο γιά νά σβήσουμε.

ΜΙΑ ΔΥΣΒΑΣΤΑΧΤΗ ΕΚΠΛΗΞΗ

 

 «Δάση μετεωρίζονται, σκιὲς ὑπνοβατοῦν, ὁ κόσμος ἐξατμίζεται, τὰ γήινα ἀνεβαίνουν καὶ τὰ σύννεφα χαμηλώνουν. […] Ἡ πάχνη ἀνεβαίνει ἀπ’ τὴ γῆ καὶ βαφτίζει τὶς εἰκόνες τοῦ κόσμου στὴ μεταφυσικὴ καὶ στὴν ποίηση.»

Μάρω Βαμβουνάκη

 Π ο λ υ σ ύ θ α μ π ο  ἀπαύγασμα. Συρροὴ τόσου πράσινου. Λυγερά, νά, Ἀλαφιάσματα. Τόσο φῶς σὲ συστάδες. Διακαὴς ἀκοή. Κατακίτρινα στίγματα. Κ ι_ ἕ ν α_ ἔ μ μ ι σ χ ο_ β λ έ μ μ α.

Νὰ μιὰ Χώρα Ἀχνή! Πόσα ἀκόμα ἀθέατα… Νὰ ἡ σιωπὴ σὰν διαγγέλλεται! Ὡς δυσβάσταχτη ἔκπληξη… Νὰ μιὰ ἔναστρη μέρα! …Π ό σ α_ Ἀ θ έ α τ α_ Δ ρ ώ μ ε ν α… Νὰ ἕνα θαῦμα ποὺ ἄπτεται! Τόσο κάλλος ἀπέριττο… Νὰ ἕνα ρῖγος ποὺ τρέχει! Διόλου πέρας στὰ πέρατα… Νὰ μιὰ ἀπέραντη πλάση!

«Ἐξόριστε Ποιητή, στόν αἰώνα σου, λέγε τί βλέπεις;»

Τό Προφητικόν μέρος τοῦ ἔργου, ὡς ὀφθαλμός δικαιοσύνης ἀπό τόν μέλλοντα αἰώνα,
βλέπει ἀπό τή μιά τήν ἀλαζονεία τῶν πολιτικῶν συστημάτων νά διαπράττουν πολέμους στοχεύοντας στήν κυριαρχία,
καθώς καί τήν ἀγορά καί τό κέρδος νά περνοῦν πάνω ἀπό τό πτῶμα τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης.
Ὡστόσο ἡ προφητικά βαθύτερη θέαση, βλέπει τήν ἀναίρεση τοῦ δράματος στήν «ἀλληλουχία τῶν κρυφῶν νοημάτων»,
δηλαδή στό ἐλπιδοφόρο νήμα του μυστηρίου.

 Ο Ελύτης είχε τοποθετηθεί το Μάρτιο του 1992 για το όνομα Μακεδονία,
συνυπογράφοντας μαζί με άλλες πέντε επιφανείς προσωπικότητες των ελληνικών γραμμάτων,
με ανοικτή επιστολή προς τους δώδεκα Υπουργούς Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης
ζητώντας να μην αναγνωριστεί σαν Μακεδονία το «κρατίδιο των Σκοπίων».

Νίκος Μαυρίδης

Οι διοργανωτές των συλλαλητηρίων τονίζουν ορθώς την διακομματική εκπροσώπηση των Ελλήνων στις μεγάλες αυτές συγκεντρώσεις, αλλά παρά ταύτα το ερώτημα παραμένει: ποιος αντιπροσωπεύει όλο αυτό το εθνοκεντρικό πλήθος των συλλαλητηρίων σε κρατικό επίπεδο, ποια είναι η γέφυρα αυτού του κόσμου προς τον εσωτερικό οργανισμό της πολιτείας; Κόμματα με πολιτική προμετωπίδα το  Έθνος  (ακροδεξιά, δεξιά, κεντρώα, μικρά, μεγάλα, μεσαία) παίρνουν ένα μεγάλο ποσοστό αυτού του κόσμου αλλά το μεγαλύτερο κομμάτι μένει έξω. Τα κόμματα που κατέχουν το κράτος είναι κόμματα όπου το Έθνος παίζει διακοσμητικό, παραπληρωματικό ρόλο. Όσο περνάει ο χρόνος η σύγκρουση ανάμεσα στον Σύριζα και την Νέα Δημοκρατία φαντάζει εικονική κι αυτό που αναδύεται είναι η από κοινού αντιπροσώπευση των μεσαίων και ανώτερων στρωμάτων.

Νίκος Μαυρίδης

Ο Κιουρτσάκης είναι και εδώ υπέροχα περιγραφικός: [Ο  Θεόφιλος Χατζημιχάλη «εκ Μυτιλήνης»: «καβάσης» - δηλαδή, εξηγεί στον έκπληκτο αξιωματικό , «θυροφύλαξ» - στο ελληνικό προξενείο της Σμύρνης. Είναι ένα κομμάτι  αυτής της αρχαϊκής, αγροτικής Ελλάδας∙ και ταυτόχρονα ένα εντελώς ξεχωριστό άτομο, ένας ονειροπαρμένος, ένας αλαφροίσκιωτος. Όταν έρχεται η σειρά του να φωτογραφηθεί με το όπλο του κάτω από μια χάρτινη φιγούρα της δαφνοστεφανωμένης Πατρίδας, φωνάζει: «Εγώ θέλω σπαθί». Ζει φανερά σ’έναν κόσμο που έχει οριστικά παρέλθει][1].

Ἕνα ἀπό τά σημαντικότερα πράγματα πού θά ἔπρεπε νά συνειδητοποιοῦμε εἶναι ὅτι ἡ Θεία Λειτουργία δέν τελειώνει στό «Δι᾽ εὐχῶν».
Ἀντίθετα ἀπό τό «Δι᾽ εὐχῶν» ἀρχίζει. Ἀπό τό σημεῖο αὐτό καί πέρα χρεωνόμαστε τή μετάγγιση τῆς εὐλογίας στόν κόσμο.
Στό ποιητικό ἔργο «Ἄξιον Ἐστί» τοῦ Ὀδυσσέα Ἐλύτη μποροῦμε νά ψηλαφίσουμε αὐτή ἀκριβῶς τή συνέχεια.
Τή λειτουργία μετά τήν Λειτουργία. Μιά λειτουργική μετάγγιση τοῦ εὐχαριστιακοῦ καί δοξολογικοῦ νοήματος στόν βίο
πού ὁμολογεῖ τόν τρόπο τῆς τραγικά δοκιμαζομένης ἀλλά ἀναστημένης ὕπαρξης πού στούς ὤμους της ἔχει χρεωθεῖ
τό ΝΥΝ καί ΑΕΙ τοῦ κόσμου αὐτοῦ τοῦ «μικροῦ καί μέγα».
Μεθεκτικά εἰσερχόμενος ἀπό τόν θεῖο στόν ἔκπτωτο κόσμο καί ἐπωμιζόμενος τή μοίρα τοῦ λαοῦ του,
ὁ ποιητής ἀπονέμει τόν χαιρετισμό τοῦ Ἄξιον Ἐστί στήν «Ὀνειροτόκο» καί «ἀκριβοσπάθιστη» ἑλληνική ρίζα,
τήν ἑλληνική ψυχή πού «μέ λογισμό καί μ’ ὄνειρο» (Σολωμός) σβήνει τά σημάδια τῆς φθορᾶς καί τῆς πτώσης,
αὐτή πού δοξολογικά ἐγείρεται ἀπό τή λήθη, πού «ξυπνᾶ καί τά θαύματα γίνονται».

SFbBox by psdtohtmlcenter.com