Νίκος Μαυρίδης

Εδώ και τριακόσια περίπου χρόνια για να κερδίσει μια πολιτική ομάδα το Κράτος πρέπει να κερδίσει δύο πολιτικές ιδέες: τον Λαό και το Έθνος. Ενδέχεται κάποια πολιτική ομάδα να κερδίσει ένα από τα δύο, ωστόσο αν δεν κερδίσει και τα δύο δεν μπορεί να μακροημερεύσει. Στις  ρωμαιοκαθολικές  ή ορθόδοξες  χώρες  όπου η θρησκεία θεωρείται ως περίπου πολιτιστική ιδιοκτησία, είναι αδύνατον να κερδίσεις το Έθνος αν δεν κερδίσεις πρώτα τον Λαό μέσω της Θρησκείας. Στις βόρειες προτεσταντικές  χώρες μπορείς να κερδίσεις τον Λαό μόνο αν πρώτα έχεις κερδίσει το Έθνος δηλαδή τον (αστικό ) Πολιτισμό, η θρησκεία εδώ είναι απλά «μπαλαντέρ».

 TOM WAITS

Γειά σου Τσάρλι˙είμαι έγκυος

Μένω στην 9η

Πάνω ακριβώς από ‘να βρώμικο βιβλιοπωλείο

Την έκανα απ’την Ευκλείδους

Έκοψα την πρέζα

Και σταμάτησα να πίνω ουίσκι

Κι ο δικός μου παίζει τρομπόνι

Και δουλεύει στην πιάτσα.

Ἡ τῶν ἑορτῶν θεία συγκατάβαση φέρνει στό νοῦ μου τήν ἀφήγηση μιᾶς ἀληθινῆς ἱστορίας, ἔτσι ὅπως ἡ μητέρα μου τήν παράδωσε. Μέσω μιᾶς τεταπεινωμένης βιοτῆς ἀναβλύζει μιά παραδείσια ἀθωότητα , μιά εὐλογία πού ἀγκαλιάζει ὁλους τούς  τόπους τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης, μία οἰκονομία  πίστης ἀλλά καί φιλεσπλαχνία  πού ἀναλαμβάνει τίς ἀτέλειες καί τά ἁμαρτήματα τῶν συνανθρώπων μας σάν οἰκείωση τῆς θείας πρόνοιας γιά τόν κόσμο.  Σᾶς τήν παραδίδω μακροθυμώντας πώς «θά μέ βοηθήσει κι ὁ Θεός» νά σπουδάσουμε τή σύναψη  τοῦ τρόπου τους.

 Ο ΦΤΩΧΟΣ Ο ΓΙΑΚΚΑΣ

(ἀληθινή ἱστορία πού διαδραματίζεται γύρω στό 1950, ἀπό ἀφήγηση τῆς μητέρας μου Μαρίας Ἀθηνιώτου)

Πάενε κι ἐρχόντανε ὁ φτωχός ὁ Γιάκκας κι ἤτανε βαρετός καί τό φαΐ πού τοῦ δίνανε δέν ἤτανε ἀρκετό καί τόν περιπαίζανε οἱ χωριανοί καί τόν γελάγανε. Ὡς καί ὁ Μάρκος, ὁ τρελός τοῦ χωριοῦ, πού ἔτυχε μιά μέρα πού περιπαίζανε τόν Γιάκκα καί τόν εἴχανε ἕτοιμο νά τόν ἐχωρέψουνε, τσατίζεται καί λέγει: «Ἐγώ εἶμαι λουλός, ἐτοῦτος εἶναι λουλοπάλαβος».

Ὁ φτωχός ὁ Γιάκκας ἤτανε ἕνας ἀγαθός γέροντας κυρτωμένος ἀπό τό βάρος τῶν χρόνων, κακοπερασμένος ἀλλά πρόσχαρος. Δημήτρη τόν λέγανε.

 

«Ποῦ νά τά πῶ τά ἑλληνικά τῆς πίκρας»(Ἐλύτης) τώρα πιά πού διδάσκουμε τήν ἑλληνική ὅπως διδάσκουν στά φροντιστήρια ξένων γλωσσῶν τίς ξένες γλῶσσες; Προκρούστεια λογική- ἀλφάβητο, λεξιλόγιο, γραμματική- σάν νά ταυτίζεται ὁ λόγος μέ τόν «ὑλικό τρόπο γραφῆς τῆς γλώσσας»(Σεφέρης).

Νίκος Μαυρίδης

Για να το μεταφράσουμε στα  νεοελληνικά: Ο Τραμπ, κάτα κάποιο τρόπο, είναι τα χρωστούμενα του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ στον παπανδρεϊκό Λαϊκισμό. Οι ανώτεροι πεπολιτισμένοι του σημιτικού ΠΑΣΟΚ, δεξιόθεν, κεντρόθεν και αριστερόθεν,  χρωστάνε την επιδοτούμενη αεργία, αργομισθία ή  καλομισθία τους  στην εκλογική βάση του Ανδρέα. Τώρα που το λησμόνησαν, οι ψήφοι πηγαίνουν προς τα δεξιά και οι «βρωμύλοι»  populares της άλλης όχθης, που μείναν στην άκρη καθ’ολη την διάρκεια της Μεταπολίτευσης, περιμένουν το δικό τους momentum, αλλά και το δικό τους continuum. Μετά το παλαιολιθικό «Λάος» και την εξτρεμιστική «Χρυσή Αυγή» βρήκαν τον Τσίπρα του Δημοψηφίσματος, αλλ’ αναζητούν τον δικό τους «δεξιό Ανδρέα». Υπό την –εικαζόμενη πάντως- οικουμενική αύρα του Τραμπ ίσως το πετύχουν.  Πιθανότατα όμως, όπως και στην περίπτωση του Μπους Τζούνιορ, οι μαξιμαλιστικές προσδοκίες της λαϊκής δεξιάς  θα διαψευσθούν. Ωστόσο τα πολιτικά μαθηματικά της Ιστορίας την ευνοούν. Όσο για τους «καγκελόφρυδους» δεξιούς του Κυριάκου που πίνουν τον πρωινό καφέ τους με τα δύο δάκτυλα και τους Financial Times, θα πρέπει μάλλον να αντιληφθούν ότι η μοίρα του νεοφιλελευθερισμού είναι ο λαϊκισμός. Ειδάλλως θα αποτελέσουν την δακτυλοδεικτούμενη ουρά της ύστερης Μεταπολίτευσης. Αν δεν προσέξουν, η παλίρροια της Ιστορίας θα τους πάρει μαζί της ως οργανική τσόντα του «Παλαιού Καθεστώτος». Αυτό από το οποίο προήλθαν και αυτό που νομίζουν ότι άφησαν μια για πάντα πίσω τους πιθανόν να το ξαναβρούν ανυπερθέτως  μπροστά τους.

Ἡ δύναμη τῶν ἀνθρώπων εἶναι τά ἔργα τους καί ἡ δικαιοσύνη τῶν ἀνθρώπων εἶναι ὁ χωρισμός τῶν ἔργων τους ἀνάμεσα καλοῦ καί κακοῦ. Βλέπουμε σ’αὐτόν τό χωρισμό τούς ἀνθρώπους ντυμένους μέ τά ἔργα τους. Ὡστόσο ἀπό δῶ καί πέρα μπορεῖ νά λάμψει καί νά χρυσίζει ἡ ποίηση τῆς δικαιοσύνης.

Ἁγιότητα εἶναι μιά βαθιά εὐαισθησία. Μιά βαθιά ποιητική ματιά πού μπορεῖ νά μεταμορφώνει τά πάντα σέ ἄγγιγμα ψυχῆς. Ὁ ἅγιος εἶναι ποιητής καί εὐαίσθητος. «Γιά νά γίνει κανείς Χριστιανός, πρέπει νά ἔχει ποιητική ψυχή, πρέπει νά γίνει ποιητής. «Χοντρές» ψυχές κοντά Του ὁ Χριστός δέν θέλει.» ἁγ. Πορφύριος.
Ὁ ἅγιος ἀγαπάει ἀκόμη καί τά μή ἀξιαγάπητα. Ἐκεῖνον πού ὅλοι θά περιφρονοῦσαν μέ μεγάλη χαρά, ἡ ἁγιότητα τόν μαζεύει, τόν ἀγκαλιάζει, τόν φιλᾶ μέ πάθος μέχρι νά τόν θεραπεύσει.

Ἡ Ἐκκλησία μιλᾶ ὅλες τίς γλῶσσες καί μεταδίδει τό ἔνα Πνεῦμα, τήν ἀλήθεια καί παράκλησι,
ὅπως συνέβη κατά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς.
Ὁ Λόγος ἔγινε σάρξ καί μίλησε μέ τήν παρουσία καί τήν διαγωγή Του.
Διῆλθε ἰώμενος πᾶσαν νόσον καί εὐεργετῶν πάντα ἄνθρωπον.
Μίλησε διά τῶν πραγμάτων τήν γλῶσσα τῆς ἀγάπης, τήν κατανοητή ἀπό κάθε ἄνθρωπο.
Καί ἔφερε τό εὐαγγέλιο τῆς ἐλπίδος, τῆς ὑγείας, τῆς χαρᾶς καί τῆς σωτηρίας.

SFbBox by psdtohtmlcenter.com