Δημοσθένης Δαββέτας*

Πρόσφατα στη Γαλλία η κυβέρνηση πέρασε νόμο που δίνει το δικαίωμα σε κάποιον ν´αλλάξει αν θέλει το μικρό του όνομα. Με απλά λόγια: να αυτοβαπτιστεί. Πρόκειται για μια ακόμη απόφαση της μεταμοντέρνας πολιτικής που κυριαρχεί όλο και περισσότερο στην Ευρώπη: το όνομα δηλαδή είναι προσωπική υπόθεση. Το άτομο δίνει στον ίδιο του τον εαυτό το όνομα του. Θυμίζει λίγο ότι ο καθένας μας μπορεί να γίνει μικρός δημιουργός, θεός.

Ἁγιότητα εἶναι μιά βαθιά εὐαισθησία. Μιά βαθιά ποιητική ματιά πού μπορεῖ νά μεταμορφώνει τά πάντα σέ ἄγγιγμα ψυχῆς. Ὁ ἅγιος εἶναι ποιητής καί εὐαίσθητος. «Γιά νά γίνει κανείς Χριστιανός, πρέπει νά ἔχει ποιητική ψυχή, πρέπει νά γίνει ποιητής. «Χοντρές» ψυχές κοντά Του ὁ Χριστός δέν θέλει.» ἁγ. Πορφύριος.
Ὁ ἅγιος ἀγαπάει ἀκόμη καί τά μή ἀξιαγάπητα. Ἐκεῖνον πού ὅλοι θά περιφρονοῦσαν μέ μεγάλη χαρά, ἡ ἁγιότητα τόν μαζεύει, τόν ἀγκαλιάζει, τόν φιλᾶ μέ πάθος μέχρι νά τόν θεραπεύσει.

Ομιλία του Υποψηφίου Διδάκτορα στην Πολιτική Φιλοσοφία στο Τμήμα Iστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου κ. Σωτήρη Αμάραντου με θέμα «Οι "φαινότυποι" της ανατροπής και η φενάκη της εξουσίας», η οποία έγινε στις 23.5.2016 στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Ασπροπύργου.

 

 

Ἡ Ἐκκλησία μιλᾶ ὅλες τίς γλῶσσες καί μεταδίδει τό ἔνα Πνεῦμα, τήν ἀλήθεια καί παράκλησι,
ὅπως συνέβη κατά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς.
Ὁ Λόγος ἔγινε σάρξ καί μίλησε μέ τήν παρουσία καί τήν διαγωγή Του.
Διῆλθε ἰώμενος πᾶσαν νόσον καί εὐεργετῶν πάντα ἄνθρωπον.
Μίλησε διά τῶν πραγμάτων τήν γλῶσσα τῆς ἀγάπης, τήν κατανοητή ἀπό κάθε ἄνθρωπο.
Καί ἔφερε τό εὐαγγέλιο τῆς ἐλπίδος, τῆς ὑγείας, τῆς χαρᾶς καί τῆς σωτηρίας.

 

Κάποιες εὐλογημένες στιγμές βαθαίνει ἡ ἀντίληψη .

Ἕνα μεθεκτικό καλοσυνάτο μελτέμι ἀναζωογονεῖ τή διαισθαντικότητα,

ἡ ἀναπνοή ἀλαφρώνει σά προσευχή καί ἡ θύρα τοῦ μυστηρίου ἀνοίγει.

Ὁ χρόνος χαμογελᾶ σά φίλος, ἡ καρδιά γίνεται ἀκρωτήρι τῆς αἰωνιότητας

καί ὁ νοῦς ἕνα λευκό ξωκλήσι στοῦ φωτός τά διάσελα.

Αὐτό πού ἔλειψε εἶναι ἡ ἀγωγή γιά τό μυστήριο.

Ἡ ἀληθινή φύση βρίσκεται στό μυστήριο.

Τό μυστήριο εἶναι τό πιό φυσικό γεγονός στή ζωή μας.

Εἶναι ὁ ἥλιος τῆς ἁντίληψης μας.

 Δανείζομαι τήν εὐλογημένη φωνή τοῦ Φιλίππου Σέρραρντ

καί τραβῶ τό κουρτινάκι τῆς καθημερινότητας

γιά νά νήψω τήν ὅραση τῆς καρδιᾶς στήν ἀνοιχτοσύνη τοῦ θαύματος. 

Διότι εὐτυχία δέν ὑπάρχει παρά μόνο στό μυστήριο.

Ἡ εὐτυχία εἶναι μέθεξη στό θείο εἶναι.

Ο ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου, Γιώργος Κοντογιώργης και ο καθηγητής Στρατηγικής Διοίκησης και Οργανωσιακών Σπουδών στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick, Χαρίδημος Τσούκας συζητούν με θέμα «Το διακύβευμα της πολιτικής ηγεσίας». Ερμηνευτικές προσεγγίσεις και η απόπειρα εφαρμογής τους στην προβληματική της ελληνικής κρίσης.

Τη συζήτηση συντονίζει ο υποψ. Δρ. Πολιτικής Φιλοσοφίας, Σωτήρης Αμάραντος

Κατά τη διάρκεια της ελληνικής κρίσης, πολλά έχουν ειπωθεί για την ανάγκη μεταρρυθμίσεων ή ανατροπών. Στις τοποθετήσεις αυτές, πολλές φορές και ανεξάρτητα από το ιδεολογικό τους πρόσημο, παρακάμπτεται το κομβικό ζήτημα που σχετίζεται με το πρόβλημα της πολιτικής ηγεσίας. Θεωρούμε πως το θέμα της συζήτησης και οι συντελεστές της μπορούν να συμβάλουν στον επαναπροσδιορισμό των προϋποθέσεων κατανόησης της ελληνικής κρίσης αλλά και στην προοπτική υπέρβασής της.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=XOsSbCGMu0Q  

Ὁ ὑπουργός Παιδείας, ὁ κ. Ν. Φίλης, χαρακτήρισε ἄχρηστη τή διδασκαλία τῶν (ὑποτυπωδῶν) ἀρχαίων ἑλληνικῶν στό Γυμνάσιο. Στό παρόν σημείωμα δέν προτίθεμαι νά ἀναπτύξω διά μακρῶν τήν ἀξία καί τή χρησιμότητα τῆς ἐκμάθησης τῶν παλαιότερων μορφῶν τῆς ἑνιαίας διαχρονικῶς γλώσσας μας. Αὐτό τό ἔχω ἤδη κάνει σέ δύο βιβλία μου γιά τήν Λειτουργική καί Ἐκκλησιαστική γλῶσσα. Ἐδῶ θά ἀρκεσθῶ σέ δύο γνῶμες πού ἐξέφεραν οἱ τιμηθέντες μέ Νόμπελ ποιητές μας Ὀδυσσέας Ἐλύτης καί Γιῶργος Σεφέρης. Λέγει λοιπόν ἐπί τοῦ προκειμένου ὁ Ὀδυσσέας Ἐλύτης:«Ἐπειδή ἐγώ δέν ξέρω νά ὑπάρχει παρά μία γλώσσα ἡ ἑλληνική, ὅπως ἐξελίχθηκε ἀπό τήν ἀρχαία, πού ἔπρεπε νά εἶναι τό μεγάλο καμάρι μας καί τό μεγάλο μας στήριγμα.

«Ἡ ὑψηλότερη μορφή ἄνοιξης πού ξέρω: μιά ἑλληνική Μεγάλη Ἐβδομάδα» (Γ.ΣΕΦΕΡΗΣ)

ὅπου «τά πάθη τά σεπτά ὡς φῶτα σωστικά» ἀνατέλλουν στόν κόσμο.

Τά πάθη τά σεπτά μᾶς λυτρώνουν ἀπό τά πάθη τά μεμπτά.

Ὁ νυμφώνας εἶναι κεκοσμημένος  ἀπό τοῦ  Ἀπαθοῦς τά πάθη.

Πάσχα μυστικό. Ξάφνου ὁ «κάλλει ὡραῖος», ὁ ὡραῖος τῆς ἄκρας ταπείνωσης ,

«ὁ πάντα φέρων συμπαθῶς καί πάντα σῶσας τῆς ἁρᾶς» μᾶς συγκαλεῖ

πρός «ἑστίασιν πνευματική... τῆ μέθεξη τῶν παθημάτων» Του.

 

 Τό  συμπάσχω πού εἶναι ὀ τραγικά κενός τόπος τοῦ πολιτισμοῦ μας,

γίνεται ὁ καινός τόπος τοῦ Θεοῦ.

 

Σήμερα στο Αντίφωνο

SFbBox by psdtohtmlcenter.com